ضربان ساعت

سلام
امل حزباوی هستم
قلب ❤️ ساعت 🕘
ساعت را روی مچِ دستم گذاشتم.
ساعت تیک تیک کنان به جلو می‌رفت، برنمی گشت فقط به جلو می‌رفت، نمی ایستاد فقط به جلو می‌رفت. لحظه ای مکث کردم صدای تپش قلبم گوش هایم را فرا گرفت، یکصدا به جلو میرفت،برنمی گشت، نمی ایستاد، فقط تکرار می‌شد، تکرار می‌شد و باز هم تکرار می‌شد درست مثلِ تیک تیکِ ساعت… لحظه ای هم خاموش نمی‌شد.
ساعت به خواب میرود، می‌توانی کوکش کنی و به آن فرصتی دوباره بدهی برای تکرار شدن، برای به جلو بردن اما!
اما قلب به خواب برود چه؟!
آن هم می‌توانی کوک کنی تا فرصتی دوباره پیدا کند؟!
تا به جلو برود؟!
آیا باز هم تکرار می‌شود؟!
نه، تکرار نمی‌شود، می ایستد، می‌میرد و دیگر بیداری برایش مفهومی ندارد.
قلب می‌تپد، ساعت یک ثانیه به جلو می‌رود، روز به پایان می‌رسد.
ساعت ها، دقیقه ها و ثانیه ها تکرار می‌شوند، ضربان قلب تکرار می‌شود و ما را به ادامه ی زندگی فرا می‌خوانند.
جایی کسی ثانیه های آخر
زندگی اش است، انگار که ضربان قلبش کمی از خط های ریز روی ساعت کشیده شده که ثانیه ها را نشان می‌دهند عقب افتاده، انگار که هر چه تمنا می‌کند نمی‌تواند ضربانش را با ثانیه ها یکی کند…
جایی دیگر کسی هست که ضربانش از ثانیه های ساعت
سبقت گرفته…
جایی دیگر کسی قلبش می‌خوابد ،
می‌میرد و دیگر ثانیه ها برایش ارزشی ندارند، کوکِ قلبش تمام شده…
آیا می‌توان کوکش کرد ؟!
می‌توان بیدارش کرد ؟!
نه، نمی‌توان، نمی‌شود. ساعتِ قلب به خوابی همیشگی رفته…
بعضی ها می‌گویند : ساعت نشانه ی شخصیتِ آدم هاست!
آیا این بعضی ها از ضربانِ زیر بند ساعت هم با خبرند؟!
بعضی می‌خندند، می‌گوییم شاد است می‌گوییم ساعت زندگی اش کوک است!
آیا به این فکر کردیم که شاید ضربانش در تمنای یکی شدن با ثانیه های ساعت است؟!
آیا آنقدری هستیم که نبودمان برای کسانی که دوستمان دارند به ضربان زیر بند ساعت لطمه نزند؟!
آیا ساعت زندگیمان کوک است؟!
یا ساعتمان خوابیده…!
بیایید تیک تیک ثانیه های زندگیمان را با ضربان قلبمان یکی کنیم …
بیایید ثانیه ها را زیبا کوک کنیم نه اینکه لبه ی عقربه ی ساعت بایستیم و منتظر خوابیدن قلبمان شویم…

«هیچکس از آخرین خداحافظی باخبر نیست. با هم مهربان باشیم»