سوره صافات با ترجمه فارسی و صوت
سوره ۳۷ قرآن · مکی · ۱۸۲ آیه
نام عربیالصَّافَّاتِ
نزولمکی
تعداد آیات۱۸۲
جزء۲۳
صفحه۴۴۶ تا ۴۵۲
🎧 ترجمه صوتی سوره صافات (علی ملکی). تلاوت عربی هر صفحه را در صفحه‌های همین سوره بشنوید:
سوره صافات (الصَّافَّاتِ) سوره ۳۷ قرآن کریم است؛ سوره‌ای مکی با ۱۸۲ آیه که در جزء ۲۳ و صفحه ۴۴۶ تا ۴۵۲ مصحف آمده است. متن کامل سوره همراه با ترجمه فارسی آیه‌به‌آیه در ادامه آمده است.
متن کامل سوره صافات با ترجمه فارسی
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
وَالصَّافَّاتِ صَفًّا ۱
سوگند به صف بستگان -که صفى [با شکوه] بسته‌اند-
فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا ۲
و به زجرکنندگان -که به سختى زجر مى‌کنند-
فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا ۳
و به تلاوت‌کنندگان [آیات الهى]!
إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَاحِدٌ ۴
که قطعاً معبود شما یگانه است!
رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ ۵
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، و پروردگار خاورها!
إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ ۶
ما آسمان این دنیا را به زیور اختران آراستیم!
وَحِفْظًا مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ مَارِدٍ ۷
و [آن را] از هر شیطان سرکشى نگاه داشتیم!
لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ ۸
[به طورى که] نمى‌توانند به انبوه [فرشتگان] عالَم بالا گوش فرا دهند، و از هر سوى پرتاب مى‌شوند.
دُحُورًا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ ۹
با شدت به دور رانده مى‌شوند، و برایشان عذابى دایم است.
إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ۱۰
مگر کسى که [از سخن بالاییان] یکباره استراق سمع کند، که شهابى شکافنده از پى او مى‌تازد!
فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمْ مَنْ خَلَقْنَا ۚ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِنْ طِينٍ لَازِبٍ ۱۱
پس، [از کافران] بپرس: آیا ایشان [از نظر] آفرینش سخت‌ترند یا کسانى که [در آسمانها] خلق کردیم؟ ما آنان را از گِلى چسبنده پدید آوردیم.
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ ۱۲
بلکه عجب مى‌دارى و [آنها] ریشخند مى‌کنند!
وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ ۱۳
و چون پند داده شوند عبرت نمى‌گیرند.
وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ ۱۴
و چون آیتى ببینند به ریشخند مى‌پردازند!
وَقَالُوا إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ ۱۵
و مى‌گویند: «این جز سحرى آشکار نیست.»
أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۱۶
«آیا چون مردیم و خاک و استخوانهاى [خُرد] گردیدیم، آیا راستى برانگیخته مى‌شویم؟
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ۱۷
و همین طور پدران اوّلیه ما؟!»
قُلْ نَعَمْ وَأَنْتُمْ دَاخِرُونَ ۱۸
بگو: «آرى! در حالى که شما خوارید!»
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنْظُرُونَ ۱۹
و آن تنها یک فریاد است و بس! و بناگاه آنان به تماشا خیزند!
وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ الدِّينِ ۲۰
و مى‌گویند: «اى واى بر ما! این است روز جزا!»
هَٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ ۲۱
این است همان روز داورى که آن را تکذیب مى‌کردید!
۞ احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ ۲۲
کسانى را که ستم کرده‌اند، با همردیفانشان و آنچه غیر از خدا مى‌پرستیده‌اند،
مِنْ دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْجَحِيمِ ۲۳
گِرد آورید و به سوى راه جهنم رهبرى‌شان کنید!
وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُمْ مَسْئُولُونَ ۲۴
و بازداشتشان نمایید که آنها مسؤولند!
مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ۲۵
شما را چه شده است که همدیگر را یارى نمى‌کنید؟!
بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ۲۶
[نه!] بلکه امروز آنان از در تسلیم درآمدگانند!
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ ۲۷
و بعضى روى به بعضى دیگر مى‌آورند [و] از یکدیگر مى‌پرسند!
قَالُوا إِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ ۲۸
[و] مى‌گویند: «شما [ظاهراً] از درِ راستى با ما درمى‌آمدید [و خود را حق به جانب مى‌نمودید]!»
قَالُوا بَلْ لَمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ۲۹
[متّهمان] مى‌گویند: «[نه!] بلکه با ایمان نبودید.
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ ۖ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ ۳۰
و ما را بر شما هیچ تسلطى نبود، بلکه خودتان سرکش بودید.
فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا ۖ إِنَّا لَذَائِقُونَ ۳۱
پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد؛ ما واقعاً باید [عذاب را] بچشیم!
فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ ۳۲
و شما را گمراه کردیم، زیرا خودمان گمراه بودیم!»
فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ۳۳
پس، در حقیقت، آنان در آن روز در عذاب شریک یکدیگرند!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ ۳۴
[آرى،] ما با مجرمان چنین رفتار مى‌کنیم!
إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ۳۵
چرا که آنان بودند که وقتى به ایشان گفته مى‌شد: «خدایى جز خداى یگانه نیست»، تکبر مى‌ورزیدند!
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُو آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ ۳۶
و مى‌گفتند: «آیا ما براى شاعرى دیوانه دست از خدایانمان برداریم؟!»
بَلْ جَاءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ ۳۷
ولى نه! [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق کرده است.
إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ ۳۸
در واقع، شما عذاب پر درد را خواهید چشید!
وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ۳۹
و جز آنچه مى‌کردید جزا نمى‌یابید!
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ۴۰
مگر بندگان پاکدل خدا!
أُولَٰئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ ۴۱
آنان روزىِ معیّن خواهند داشت.
فَوَاكِهُ ۖ وَهُمْ مُكْرَمُونَ ۴۲
[انواع] میوه‌ها! و آنان مورد احترام خواهند بود.
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ۴۳
در باغهاى پر نعمت!
عَلَىٰ سُرُرٍ مُتَقَابِلِينَ ۴۴
بر سریرها در برابر همدیگر [مى‌نشینند].
يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ۴۵
با جامى از باده ناب پیرامونشان به گردش درمى‌آیند؛
بَيْضَاءَ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ ۴۶
[باده‌اى] سخت سپید که نوشندگان را لذتى [خاص] مى‌دهد؛
لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنْزَفُونَ ۴۷
نه در آن فساد عقل است و نه ایشان از آن به بدمستى [و فرسودگى] مى‌افتند!
وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ ۴۸
و نزدشان [دلبرانى] فروهشته‌نگاه و فراخ‌دیده باشند!
كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَكْنُونٌ ۴۹
[از شدّت سپیدى] گویى تخم شتر مرغ [زیر پَرَ]ند!
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ ۵۰
پس برخى‌شان به برخى روى نموده و از همدیگر پرس‌وجو مى‌کنند.
قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ ۵۱
گوینده‌اى از آنان مى‌گوید: «راستى من [در دنیا] همنشینى داشتم،
يَقُولُ أَإِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِينَ ۵۲
[که به من] مى‌گفت: «آیا واقعاً تو از باوردارندگانى؟
أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَدِينُونَ ۵۳
آیا وقتى مُردیم و خاک و [مشتى] استخوان شدیم، آیا واقعاً جزا مى‌یابیم؟»
قَالَ هَلْ أَنْتُمْ مُطَّلِعُونَ ۵۴
[مؤمن] مى‌پرسد: «آیا شما اطلاع دارید [کجاست]؟»
فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاءِ الْجَحِيمِ ۵۵
پس اطلاع حاصل مى‌کند، و او را در میان آتش مى‌بیند!
قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدْتَ لَتُرْدِينِ ۵۶
[و] مى‌گوید: «به خدا سوگند، چیزى نمانده بود که تو مرا به هلاکت اندازى.
وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ ۵۷
و اگر رحمت پروردگارم نبود، هرآینه من [نیز] از احضارشدگان بودم.»
أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ۵۸
[و از روى شوق مى‌گوید:] «آیا دیگر روى مرگ نمى‌بینیم،
إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ۵۹
جز همان مرگ نخستین خود؟ و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟!
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ۶۰
راستى که این همان کامیابى بزرگ است!»
لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ ۶۱
براى چنین [پاداشى] باید کوشندگان بکوشند.
أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ ۶۲
آیا از نظر پذیرایى این بهتر است یا درخت زقوم؟!
إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِلظَّالِمِينَ ۶۳
در حقیقت، ما آن را براى ستمگران [مایه آزمایش و] عذابى گردانیدیم.
إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ ۶۴
آن، درختى است که از قعر آتش سوزان مى‌روید،
طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ ۶۵
میوه‌اش گویى چون کله‌هاى شیاطین است،
فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ۶۶
پس [دوزخیان] حتماً از آن مى‌خورند و شکمها را از آن پر مى‌کنند،
ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِنْ حَمِيمٍ ۶۷
سپس ایشان را بر سر آن، آمیغى از آب جوشان است؛
ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ ۶۸
آنگاه بازگشتشان بى‌گمان به سوى دوزخ است.
إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءَهُمْ ضَالِّينَ ۶۹
آنها پدران خود را گمراه یافتند،
فَهُمْ عَلَىٰ آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ ۷۰
پس ایشان به دنبال آنها مى‌شتابند!
وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ ۷۱
و قطعاً پیش از آنها بیشتر پیشینیان به گمراهى افتادند.
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِمْ مُنْذِرِينَ ۷۲
و حال آنکه مسلماً در میانشان هشداردهندگانى فرستادیم.
فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِينَ ۷۳
پس ببین فرجام هشدارداده‌شدگان چگونه بود!
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ۷۴
به استثناى بندگان پاکدل خدا!
وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ ۷۵
و نوح، ما را ندا داد، و چه نیک اجابت‌کننده بودیم!
وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ۷۶
و او و کسانش را از اندوه بزرگ رهانیدیم.
وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْبَاقِينَ ۷۷
و [تنها] نسل او را باقى گذاشتیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ۷۸
و در میان آیندگان [آوازه نیک] او را بر جاى گذاشتیم.
سَلَامٌ عَلَىٰ نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ ۷۹
درود بر نوح در میان جهانیان!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ۸۰
ما این گونه نیکوکاران را پاداش مى‌دهیم.
إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ۸۱
به راستى او از بندگان مؤمن ما بود.
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ ۸۲
سپس دیگران را غرق کردیم.
۞ وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ ۸۳
و بى‌گمان، ابراهیم از پیروان اوست.
إِذْ جَاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ۸۴
آنگاه که با دلى پاک به [پیشگاه] پروردگارش آمد.
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ ۸۵
چون به پدر[خوانده] و قوم خود گفت: «چه مى‌پرستید؟
أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ ۸۶
آیا غیر از آنها، به دروغ، خدایانى [دیگر] مى‌خواهید؟!
فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ ۸۷
پس گمانتان به پروردگار جهانها چیست؟»
فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ ۸۸
پس نظرى به ستارگان افکند،
فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ ۸۹
و گفت: «من کسالت دارم!»
فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ ۹۰
پس پشت‌کنان از او روى برتافتند!
فَرَاغَ إِلَىٰ آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ۹۱
تا نهانى به سوى خدایانشان رفت و [به ریشخند] گفت: «آیا غذا نمى‌خورید؟
مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُونَ ۹۲
شما را چه شده که سخن نمى‌گویید؟!»
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ ۹۳
پس با دست راست، بر سر آنها زدن گرفت!
فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ ۹۴
تا دوان دوان سوى او روى‌آور شدند.
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ۹۵
[ابراهیم] گفت: «آیا آنچه را مى‌تراشید، مى‌پرستید؟
وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ۹۶
با اینکه خدا شما و آنچه را که برمى‌سازید آفریده است!»
قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ ۹۷
گفتند: «برایش [کوره]خانه‌اى بسازید و در آتشش بیندازید»
فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ ۹۸
پس خواستند به از نیرنگى زنند؛ و[لى] ما آنان را پست گردانیدیم.
وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ ۹۹
و [ابراهیم] گفت: «من به سوى پروردگارم رهسپارم، زودا که مرا راه نماید!»
رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ ۱۰۰
«اى پروردگار من! مرا [فرزندى] از شایستگان بخش.»
فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ ۱۰۱
پس او را به پسرى بردبار مژده دادیم.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ ۱۰۲
و وقتى با او به جایگاه «سعى» رسید، گفت: «اى پسرک من! من در خواب [چنین] مى‌بینم که تو را سَرْ مى‌بُرم، پس ببین چه به نظرت مى‌آید؟» گفت: «اى پدر من! آنچه را مأمورى بکن! ان شاء الله مرا از شکیبایان خواهى یافت.»
فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ ۱۰۳
پس وقتى هر دو تن دردادند [و همدیگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پیشانى بر خاک افکند،
وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ ۱۰۴
او را ندا دادیم که اى ابراهیم!
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ۱۰۵
رؤیا[ى خود] را حقیقت بخشیدى! ما نیکوکاران را چنین پاداش مى‌دهیم!
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْبَلَاءُ الْمُبِينُ ۱۰۶
راستى که این همان آزمایش آشکار بود!
وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ ۱۰۷
و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانیدیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ۱۰۸
و در [میان] آیندگان براى او [آوازه نیک] به جاى گذاشتیم.
سَلَامٌ عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ ۱۰۹
درود بر ابراهیم!
كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ۱۱۰
نیکوکاران را چنین پاداش مى‌دهیم.
إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ۱۱۱
در حقیقت، او از بندگان با ایمان ما بود.
وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ ۱۱۲
و او را به اسحاق که پیامبرى از [جمله] شایستگان است مژده دادیم.
وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰ إِسْحَاقَ ۚ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ ۱۱۳
و به او و به اسحاق برکت دادیم، و از نسل آن دو برخى نیکوکار و [برخى] آشکارا به خود ستمکار بودند.
وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَارُونَ ۱۱۴
و در حقیقت، بر موسى و هارون منت نهادیم.
وَنَجَّيْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ۱۱۵
و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانیدیم.
وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ ۱۱۶
و آنان را یارى دادیم تا ایشان غالب آمدند.
وَآتَيْنَاهُمَا الْكِتَابَ الْمُسْتَبِينَ ۱۱۷
و آن دو را کتاب روشن دادیم.
وَهَدَيْنَاهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ ۱۱۸
و هر دو را به راه راست هدایت کردیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْآخِرِينَ ۱۱۹
و براى آن دو در [میان] آیندگان [نام نیک] به جاى گذاشتیم.
سَلَامٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَارُونَ ۱۲۰
درود بر موسى و هارون!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ۱۲۱
ما نیکوکاران را چنین پاداش مى‌دهیم،
إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ۱۲۲
زیرا آن دو از بندگان با ایمان ما بودند.
وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ۱۲۳
و به راستى الیاس از فرستادگان [ما] بود.
إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ ۱۲۴
چون به قوم خود گفت: «آیا پروا نمى‌دارید؟
أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ ۱۲۵
آیا «بعل» را مى‌پرستید و بهترین آفرینندگان را وامى‌گذارید؟!
اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ ۱۲۶
[یعنى:] خدا را که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست؟!
فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ۱۲۷
پس او را دروغگو شمردند، و قطعاً آنها [در آتش] احضار خواهند شد-
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ۱۲۸
مگر بندگان پاکدین خدا.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ۱۲۹
و براى او در [میان] آیندگان [آوازه نیک] به جاى گذاشتیم.
سَلَامٌ عَلَىٰ إِلْ يَاسِينَ ۱۳۰
درود بر پیروان الیاس!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ۱۳۱
ما نیکوکاران را این گونه پاداش مى‌دهیم،
إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ۱۳۲
زیرا او از بندگان با ایمان ما بود.
وَإِنَّ لُوطًا لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ۱۳۳
و در حقیقت، لوط از زمره فرستادگان بود.
إِذْ نَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ ۱۳۴
آنگاه که او و همه کسانش را رهانیدیم-
إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ ۱۳۵
جز پیرزنى که در میان باقى‌ماندگان [و خاکسترشدگان] بود-
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ۱۳۶
سپس دیگران را هلاک کردیم.
وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ ۱۳۷
و در حقیقت، شما بر آنان صبحگاهان
وَبِاللَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ۱۳۸
و شامگاهان مى‌گذرید! آیا به فکر فرو نمى‌روید؟!
وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ۱۳۹
و در حقیقت، یونس از زمره فرستادگان بود.
إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ۱۴۰
آنگاه که به سوى کشتى پر، بگریخت!
فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ ۱۴۱
پس [سرنشینان] با هم قرعه انداختند و [یونس] از باختگان شد.
فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ ۱۴۲
[او را به دریا افکندند] و عنبرماهى او را بلعید در حالى که او نکوهشگر خویش بود!
فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ ۱۴۳
و اگر او از زمره تسبیح‌کنندگان نبود،
لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ ۱۴۴
قطعاً تا روزى که برانگیخته مى‌شوند، در شکم آن [ماهى] مى‌ماند!
۞ فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ سَقِيمٌ ۱۴۵
پس او را در حالى که ناخوش بود به زمین خشکى افکندیم!
وَأَنْبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ ۱۴۶
و بر بالاى [سرِ] او درختى از [نوع] کدوبُن رویانیدیم.
وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ۱۴۷
و او را به سوى یکصدهزار [نفر از ساکنان نینوا] یا بیشتر روانه کردیم.
فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَىٰ حِينٍ ۱۴۸
پس ایمان آوردند و تا چندى برخوردارشان کردیم.
فَاسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُونَ ۱۴۹
پس، از مشرکان جویا شو: آیا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است؟!
أَمْ خَلَقْنَا الْمَلَائِكَةَ إِنَاثًا وَهُمْ شَاهِدُونَ ۱۵۰
یا فرشتگان را مادینه آفریدیم و آنان شاهد بودند؟
أَلَا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ۱۵۱
هش‌دار که اینان از دروغ پردازى خود قطعاً خواهند گفت:
وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ۱۵۲
«خدا فرزند آورده!» در حالى که آنها قطعاً دروغگویانند!
أَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِينَ ۱۵۳
آیا [خدا] دختران را بر پسران برگزیده است؟
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ۱۵۴
شما را چه شده؟ چگونه داورى مى‌کنید؟
أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ۱۵۵
آیا سرِ پند گرفتن ندارید؟!
أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُبِينٌ ۱۵۶
یا دلیلى آشکار [در دست] دارید؟
فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ۱۵۷
پس اگر راست مى‌گویید کتابتان را بیاورید.
وَجَعَلُوا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ۱۵۸
و میان خدا و جن‌ها پیوندى انگاشتند و حال آنکه جنیان نیک دانسته‌اند که [براى حساب پس‌دادن،] خودشان احضار خواهند شد.
سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ۱۵۹
خدا منزه است از آنچه در وصف مى‌آورند.
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ۱۶۰
به استثناى بندگان پاکدل خدا.
فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ۱۶۱
در حقیقت، شما و آنچه [که شما آن را] مى‌پرستید،
مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفَاتِنِينَ ۱۶۲
بر ضد او گمراه‌گر نیستید،
إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيمِ ۱۶۳
مگر کسى را که به دوزخ رفتنى است!
وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَعْلُومٌ ۱۶۴
و هیچ یک از ما [فرشتگان] نیست مگر [اینکه] براى او [مقام و] مرتبه‌اى معیّن است.
وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ ۱۶۵
و در حقیقت، ماییم که [براى انجام فرمان خدا] صف بسته‌ایم.
وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ ۱۶۶
و ماییم که خود تسبیح‌گویانیم.
وَإِنْ كَانُوا لَيَقُولُونَ ۱۶۷
و [مشرکان] به تأکید مى‌گفتند:
لَوْ أَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِنَ الْأَوَّلِينَ ۱۶۸
«اگر پند [نامه‌ا]ى از پیشینیان نزد ما بود،
لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ۱۶۹
قطعاً از بندگان خالص خدا مى‌شدیم!»
فَكَفَرُوا بِهِ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ۱۷۰
ولى [وقتى قرآن آمد] به آن کافر شدند، و زودا که بدانند!
وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ ۱۷۱
و قطعاً فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پیش [چنین] رفته است:
إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ ۱۷۲
که آنان [بر دشمنان خودشان] حتماً پیروز خواهند شد.
وَإِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ ۱۷۳
و سپاه ما هرآینه غالب‌آیندگانند.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ ۱۷۴
پس تا مدتى [معیّن] از آنان روى برتاب.
وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ۱۷۵
و آنان را بنگر که خواهند دید.
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ۱۷۶
آیا عذاب ما را شتابزده خواستارند؟
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ ۱۷۷
[پس هشدارداده‌شدگان را] آنگاه که عذاب به خانه آنان فرود آید چه بد صبحگاهى است!
وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ ۱۷۸
و از ایشان تا مدتى [معیّن] روى برتاب.
وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ۱۷۹
و بنگر که خواهند دید!
سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ۱۸۰
منزه است پروردگار تو، پروردگار شکوهمند، از آنچه وصف مى‌کنند.
وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ۱۸۱
و درود بر فرستادگان!
وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ۱۸۲
و ستایش، ویژه خدا، پروردگار جهانهاست.
ترجمه فارسی: محمدمهدی فولادوند · متن عربی: پروژه تنزیل.
