سوره ص با ترجمه فارسی و صوت

صاد. سوگند به قرآن پراندرز!

آرى، آنان که کفر ورزیدند در سرکشى و ستیزه‌اند.

چه بسیار نسلها که پیش از ایشان هلاک کردیم که [ما را] به فریاد خواندند، و[لى‌] دیگر مجال گریز نبود.

و از اینکه هشداردهنده‌اى از خودشان برایشان آمده درشگفتند، و کافران مى گویند: «این، ساحرى شیّاد است.

آیا خدایان [متعدد] را خداى واحدى قرار داده؟ این واقعاً چیز عجیبى است.»

و بزرگانشان روان شدند [و گفتند:] «بروید و بر خدایان خود ایستادگى نمایید که این امر قطعاً هدف [ما]ست.

[از طرفى‌] این [مطلب‌] را در آیین اخیر [عیسوى هم‌] نشنیده‌ایم، این [ادّعا] جز دروغ‌بافى نیست.

آیا از میان ما قرآن بر او نازل شده است؟» [نه!] بلکه آنان در باره قرآنِ من دودلند. [نه،] بلکه هنوز عذاب [مرا] نچشیده‌اند.

آیا گنجینه‌هاى رحمت پروردگار ارجمندِ بسیار بخشنده تو نزد ایشان است؟

آیا فرمانروایى آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است از آنِ ایشان است؟ [اگر چنین است‌] پس [با چنگ زدن‌] در آن اسباب به بالا روند.

این سپاهک دسته‌هاى دشمن در آنجا [=بَدْر] در هم شکستنى‌اند.

پیش از ایشان قوم نوح و عاد و فرعونِ صاحب [عمارت و] خرگاهها تکذیب کردند.

و ثمود و قوم لوط و اصحاب ایکه [نیز به تکذیب پرداختند] آنها دسته‌هاى مخالف بودند.

هیچ کدام نبودند که پیامبران [ما] را تکذیب نکنند، پس عقوبت [من بر آنان‌] سزاوار آمد.

و اینان جز یک فریاد را انتظار نمى‌بَرند که هیچ [مجال‌] سر خاراندنى در آن نیست.

و گفتند: «پروردگارا، پیش از [رسیدن‌] روز حساب، بهره ما را [از عذاب‌] به شتاب به ما بده.»

بر آنچه مى‌گویند صبر کن، و داوود، بنده ما را که داراى امکانات [متعدّد] بود به یاد آور؛ آرى، او بسیار بازگشت‌کننده [به سوى خدا] بود.

ما کوهها را با او مسخّر ساختیم [که‌] شامگاهان و بامدادان خداوند را نیایش مى‌کردند.

و پرندگان را از هر سو [بر او] گرد [آوردیم‌] همگى [به نواى دلنوازش‌] به سوى او بازگشت‌کننده [و خدا را ستایشگر] بودند.

و پادشاهیش را استوار کردیم و او را حکمت و کلام فیصله‌دهنده عطا کردیم.

و آیا خبر دادخواهان -چون از نمازخانه [او] بالا رفتند- به تو رسید؟

وقتى [به طور ناگهانى‌] بر داوود درآمدند، و او از آنان به هراس افتاد، گفتند: «مترس، [ما] دو مدّعى [هستیم‌] که یکى از ما بر دیگرى تجاوز کرده، پس میان ما به حق داورى کن، و از حق دور مشو، و ما را به راه راست راهبر باش.»

«این [شخص‌] برادر من است. او را نود و نه میش، و مرا یک میش است، و مى‌گوید: آن را به من بسپار، و در سخنورى بر من غالب آمده است.»

[داوود] گفت: «قطعاً او در مطالبه میش تو [اضافه‌] بر میش‌هاى خودش، بر تو ستم کرده، و در حقیقت بسیارى از شریکان به همدیگر ستم روا مى‌دارند، به استثناى کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌اند، و اینها بس اندکند، و داوود دانست که ما او را آزمایش کرده‌ایم. پس، از پروردگارش آمرزش خواست و به رو درافتاد و توبه کرد.

و بر او این [ماجرا] را بخشودیم؛ و در حقیقت براى او پیش ما تقرّب و فرجامى خوش خواهد بود.

اى داوود، ما تو را در زمین خلیفه [و جانشین‌] گردانیدیم؛ پس میان مردم به حق داورى کن، و زنهار از هوس پیروى مکن که تو را از راه خدا به در کند. در حقیقت کسانى که از راه خدا به در مى‌روند، به [سزاى‌] آنکه روز حساب را فراموش کرده‌اند عذابى سخت خواهند داشت!

و آسمان و زمین و آنچه را که میان این دو است به باطل نیافریدیم، این گمان کسانى است که کافر شده [و حق‌پوشى کرده‌]اند، پس واى از آتش بر کسانى که کافر شده‌اند.

یا [مگر] کسانى را که گرویده و کارهاى شایسته کرده‌اند، چون مفسدان در زمین مى‌گردانیم، یا پرهیزگاران را چون پلیدکاران قرار مى‌دهیم؟

[این‌] کتابى مبارک است که آن را به سوى تو نازل کرده‌ایم تا در [باره‌] آیات آن بیندیشند، و خردمندان پند گیرند.

و سلیمان را به داوود بخشیدیم. چه نیکو بنده‌اى. به راستى او توبه‌کار [و ستایشگر] بود.

هنگامى که [طرف‌] غروب، اسبهاى اصیل را بر او عرضه کردند،

[سلیمان‌] گفت: «واقعاً من دوستى اسبان را بر یاد پروردگارم ترجیح دادم تا [هنگام نماز گذشت و خورشید] در پس حجاب ظلمت شد.»

[گفت: « اسبها] را نزد من باز آورید.» پس شروع کرد به دست کشیدن بر ساقها و گردن آنها [و سرانجام وقف کردن آنها در راه خدا].

و قطعاً سلیمان را آزمودیم و بر تخت او جسدى بیفکندیم؛ پس به توبه باز آمد.

گفت: «پروردگارا، مرا ببخش و مُلکى به من ارزانى دار که هیچ کس را پس از من سزاوار نباشد، در حقیقت، تویى که خود بسیار بخشنده‌اى.»

پس باد را در اختیار او قرار دادیم که هر جا تصمیم مى‌گرفت، به فرمان او نرم، روان مى‌شد.

و شیطانها را [از] بنّا و غواص،

تا [وحشیان‌] دیگر را که جفت جفت با زنجیرها به هم بسته بودند [تحت فرمانش درآوردیم‌].

[گفتیم:] «این بخشش ماست، [آن را] بى‌شمار ببخش یا نگاه دار.»

و قطعاً براى او در پیشگاه ما تقرّب و فرجام نیکوست.

و بنده ما ایوب را به یاد آور، آنگاه که پروردگارش را ندا داد که: «شیطان مرا به رنج و عذاب مبتلا کرد.»

[به او گفتیم:] «با پاى خود [به زمین‌] بکوب، اینک این چشمه‌سارى است سرد و آشامیدنى.»

و [مجدداً] کسانش را و نظایر آنها را همراه آنها به او بخشیدیم، تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى خردمندان باشد.

[و به او گفتیم:] «یک بسته ترکه به دستت برگیر و [همسرت را] با آن بزن و سوگند مشکن.» ما او را شکیبا یافتیم. چه نیکوبنده‌اى! به راستى او توبه‌کار بود.

و بندگان ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب را که نیرومند و دیده‌ور بودند به یادآور.

ما آنان را با موهبت ویژه‌اى -که یادآورى آن سراى بود- خالص گردانیدیم.

و آنان در پیشگاه ما جداً از برگزیدگان نیکانند.

و اسماعیل و یسع و ذوالکفل را به یاد آور [که‌] همه از نیکانند.

این یادکردى است، و قطعاً براى پرهیزگاران فرجامى نیک است.

باغهاى همیشگى در حالى که درهاى [آنها] برایشان گشوده‌است.

در آنجا تکیه مى‌زنند [و] میوه‌هاى فراوان و نوشیدنى در آنجا طلب مى‌کنند.

و نزدشان [دلبران‌] فروهشته‌نگاه همسال است.

این است آنچه براى روز حساب به شما وعده داده مى‌شد.

[مى‌گویند:] «در حقیقت، این روزىِ ماست و آن را پایانى نیست.»

این است [حال بهشتیان‌] و [اما] براى طغیانگران واقعاً بد فرجامى است.

به جهنّم درمى‌آیند، و چه بد آرامگاهى است.

این جوشاب و چرکاب است، باید آن را بچشند.

و از همین گونه، انواع دیگر [عذابها]!

اینها گروهى‌اند که با شما به اجبار [در آتش‌] درمى‌آیند. بدا به حال آنها، زیرا آنان داخل آتش مى‌شوند.

[به رؤساى خود] مى‌گویند: «بلکه بر خود شما خوش مباد! این [عذاب‌] را شما خود براى ما از پیش فراهم آوردید، و چه بد قرارگاهى است.»

مى‌گویند: «پروردگارا، هر کس این [عذاب‌] را از پیش براى ما فراهم آورده، عذاب او را در آتش دو چندان کن.»

و مى‌گویند: «ما را چه شده است که مردانى را که ما آنان را از [زمره‌] اشرار مى‌شمردیم نمى‌بینیم؟

آیا آنان را [در دنیا] به ریشخند مى‌گرفتیم یا چشمها[ى ما] بر آنها نمى‌افتد؟»

این مجادله اهل آتش قطعاً راست است.

بگو: «من فقط هشداردهنده‌اى هستم، و جز خداى یگانه قهار معبودى دیگر نیست.

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، همان شکست‌ناپذیر آمرزنده.

بگو: «این خبرى بزرگ است،

[که‌] شما از آن روى برمى‌تابید.

مرا در باره ملاء اعلى هیچ دانشى نبود آنگاه که مجادله مى‌کردند.

به من هیچ [چیز] وحى نمى‌شود، جز اینکه من هشداردهنده‌اى آشکارم.

آنگاه که پروردگارت به فرشتگان گفت: «من بشرى را از گِل خواهم آفرید.

پس چون او را [کاملاً] درست کردم و از روح خویش در آن دمیدم، سجده‌کنان براى او [به خاک‌] بیفتید.»

پس همه فرشتگان یکسره سجده کردند.

مگر ابلیس [که‌] تکبر نمود و از کافران شد.

فرمود: «اى ابلیس، چه چیز تو را مانع شد که براى چیزى که به دستان قدرت خویش خلق کردم سجده آورى؟ آیا تکبر نمودى یا از [جمله‌] برترى‌جویانى؟»

گفت: «من از او بهترم؛ مرا از آتش آفریده‌اى و او را از گِل آفریده‌اى.»

فرمود: «پس، از آن [مقام‌] بیرون شو، که تو رانده‌اى.

و تا روز جزا لعنت من بر تو باد.»

گفت: «پروردگارا، پس مرا تا روزى که برانگیخته مى‌شوند مهلت ده.»

فرمود: «در حقیقت، تو از مهلت‌یافتگانى،

تا روز معین معلوم.»

[شیطان‌] گفت: «پس به عزّت تو سوگند که همگى را جداً از راه به در مى‌برم،

مگر آن بندگان پاکدل تو را.»

فرمود: «حق [از من‌] است و حق را مى‌گویم:

هرآینه جهنّم را از تو و از هر کس از آنان که تو را پیروى کند، از همگى‌شان، خواهم انباشت.»

بگو: «مزدى بر این [رسالت‌] از شما طلب نمى‌کنم و من از کسانى نیستم که چیزى از خود بسازم و به خدا نسبت دهم.

این [قرآن‌] جز پندى براى جهانیان نیست.

و قطعاً پس از چندى خبر آن را خواهید دانست.»