سوره نجم با ترجمه فارسی و صوت

سوگند به اختر [= قرآن‌] چون فرود مى‌آید،

[که‌] یار شما نه گمراه شده و نه در نادانى مانده؛

و از سر هوس سخن نمى‌گوید.

این سخن بجز وحیى که وحى مى‌شود نیست.

آن را [فرشته‌] شدیدالقوى به او فرا آموخت،

[سروش‌] نیرومندى که [مسلّط] درایستاد.

در حالى که او در افق اعلى بود؛

سپس نزدیک آمد و نزدیکتر شد،

تا [فاصله‌اش‌] به قدر [طول‌] دو [انتهاى‌] کمان یا نزدیکتر شد؛

آنگاه به بنده‌اش آنچه را باید وحى کند، وحى فرمود.

آنچه را دل دید انکار[ش‌] نکرد.

آیا در آنچه دیده است با او جدال مى‌کنید؟

و قطعاً بار دیگرى هم او را دیده است،

نزدیک سدرالمنتهى،

در همان جا که جنةالمأوى است.

آنگاه که درخت سدر را آنچه پوشیده بود، پوشیده بود.

دیده [اش‌] منحرف نگشت و [از حدّ] در نگذشت.

به راستى که [برخى‌] از آیات بزرگ پروردگار خود را بدید.

به من خبر دهید از لات و عزّى،

و منات آن سومین دیگر،

آیا [به خیالتان‌] براى شما پسر است و براى او دختر؟

در این صورت، این تقسیم نادرستى است.

[این بتان‌] جز نامهایى بیش نیستند که شما و پدرانتان نامگذارى کرده‌اید [و] خدا بر [حقّانیّت‌] آنها هیچ دلیلى نفرستاده است. [آنان‌] جز گمان و آنچه را که دلخواهشان است پیروى نمى‌کنند، با آنکه قطعاً از جانب پروردگارشان هدایت برایشان آمده است.

مگر انسان آنچه را آرزو کند دارد؟

آن سرا و این سرا از آن خداست.

و بسا فرشتگانى که در آسمانهایند [و] شفاعتشان به کارى نیاید، مگر پس از آنکه خدا به هر که خواهد و خشنود باشد اذن دهد.

در حقیقت، کسانى که آخرت را باور ندارند، فرشتگان را در نامگذارى به صورت مؤنّث نام مى‌نهند.

و ایشان را به این [کار] معرفتى نیست. جز گمان [خود] را پیروى نمى‌کنند، و در واقع، گمان در [وصول به‌] حقیقت هیچ سودى نمى‌رساند.

پس، از هر کس که از یاد ما روى برتافته و جز زندگى دنیا را خواستار نبوده است، روى برتاب.

این منتهاى دانش آنان است. پروردگار تو، خود به [حال‌] کسى که از راه او منحرف شده داناتر، و او به کسى که راه یافته [نیز] آگاه‌تر است.

و هر چه در آسمانها و هر چه در زمین است از آن خداست، تا کسانى را که بد کرده‌اند، به [سزاى‌] آنچه انجام داده‌اند کیفر دهد، و آنان را که نیکى کرده‌اند، به نیکى پاداش دهد.

آنان که از گناهان بزرگ و زشتکاریها -جز لغزشهاى کوچک- خوددارى مى‌ورزند، پروردگارت [نسبت به آنها] فراخ‌آمرزش است. وى از آن دم که شما را از زمین پدید آورد و از همان‌گاه که در شکمهاى مادرانتان [در زهدان‌] نهفته بودید به [حال ]شما داناتر است، پس خودتان را پاک مشمارید. او به [حال‌] کسى که پرهیزگارى نموده داناتر است.

پس آیا آن کسى را که [از جهاد] روى برتافت دیدى؟

و اندکى بخشید و [از باقى‌] امتناع ورزید.

آیا علم غیب پیش اوست و او مى‌بیند؟

یا بدانچه در صحیفه‌هاى موسى [آمده‌] خبر نیافته است؟

و [نیز در نوشته‌هاى‌] همان ابراهیمى که وفا کرد:

که هیچ بردارنده‌اى بار گناه دیگرى را بر نمى‌دارد.

و اینکه براى انسان جز حاصل تلاش او نیست.

و [نتیجه‌] کوشش او به زودى دیده خواهد شد.

سپس هر چه تمامتر وى را پاداش دهند.

و اینکه پایان [کار] به سوى پروردگار توست.

و هم اوست که مى‌خنداند و مى‌گریاند.

و هم اوست که مى‌میراند و زنده مى‌گرداند.

و هم اوست که دو نوع مى‌آفریند: نر و ماده،

از نطفه‌اى چون فرو ریخته شود.

و هم پدید آوردن [عالم‌] دیگر بر [عهده‌] اوست.

و هم اوست که [شما را] بى‌نیاز کرد و سرمایه بخشید.

و هم اوست پروردگار ستاره «شِعرى».

و هم اوست که عادیان قدیم را هلاک کرد.

و ثمود را [نیز هلاک کرد] و [کسى را] باقى نگذاشت.

و پیشتر [از همه آنها] قوم نوح را، زیرا که آنان ستمگرتر و سرکش‌تر بودند.

و شهرها[ى سَدوم و عاموره‌] را فرو افکند.

پوشاند بر آن [دو شهر، از باران گوگردى‌] آنچه را پوشاند.

پس به کدام یک از نعمتهاى پروردگارت تردید روا مى‌دارى؟

این [پیامبر نیز] بیم‌دهنده‌اى از [جمله‌] بیم‌دهندگان نخستین است.

[وه چه‌] نزدیک گشت قیامت.

جز خدا کسى آشکارکننده آن نیست.

آیا از این سخن عجب دارید؟

و مى‌خندید و نمى‌گریید؟

و شما در غفلتید.

پس خدا را سجده کنید و بپرستید.