سوره قمر با ترجمه فارسی و صوت
سوره ۵۴ قرآن · مکی · ۵۵ آیه
نام عربیالقَمَرِ
نزولمکی
تعداد آیات۵۵
جزء۲۷
صفحه۵۲۸ تا ۵۳۱
🎧 ترجمه صوتی سوره قمر (علی ملکی). تلاوت عربی هر صفحه را در صفحه‌های همین سوره بشنوید:
سوره قمر (القَمَرِ) سوره ۵۴ قرآن کریم است؛ سوره‌ای مکی با ۵۵ آیه که در جزء ۲۷ و صفحه ۵۲۸ تا ۵۳۱ مصحف آمده است. متن کامل سوره همراه با ترجمه فارسی آیه‌به‌آیه در ادامه آمده است.
متن کامل سوره قمر با ترجمه فارسی
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانْشَقَّ الْقَمَرُ ۱
نزدیک شد قیامت و از هم شکافت ماه.
وَإِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ ۲
و هر گاه نشانه‌اى ببینند روى بگردانند و گویند: «سحرى دایم است.»
وَكَذَّبُوا وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍ مُسْتَقِرٌّ ۳
و به تکذیب دست زدند و هوسهاى خویش را دنبال کردند، و [لى] هر کارى را [آخر] قرارى است.
وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنَ الْأَنْبَاءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ ۴
و قطعاً از اخبار، آنچه در آن مایه انزجار [از کفر] است به ایشان رسید.
حِكْمَةٌ بَالِغَةٌ ۖ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُ ۵
حکمت بالغه [حق این بود]، ولى هشدارها سود نکرد.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ إِلَىٰ شَيْءٍ نُكُرٍ ۶
پس، از آنان روى برتاب. روزى که داعى [حق] به سوى امرى دهشتناک دعوت مى‌کند،
خُشَّعًا أَبْصَارُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌ مُنْتَشِرٌ ۷
در حالى که دیدگان خود را فروهشته‌اند، چون ملخهاى پراکنده از گورها[ى خود] برمى‌آیند.
مُهْطِعِينَ إِلَى الدَّاعِ ۖ يَقُولُ الْكَافِرُونَ هَٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌ ۸
به سرعت سوى آن دعوتگر مى‌شتابند. کافران مى‌گویند: «امروز [چه] روز دشوارى است.»
۞ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنَا وَقَالُوا مَجْنُونٌ وَازْدُجِرَ ۹
پیش از آنان، قوم نوح [نیز] به تکذیب پرداختند و بنده ما را دروغزن خواندند و گفتند: «دیوانه‌اى است.» و [بسى] آزار کشید.
فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ ۱۰
تا پروردگارش را خواند که: «من مغلوب شدم؛ به داد من برس!»
فَفَتَحْنَا أَبْوَابَ السَّمَاءِ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ ۱۱
پس درهاى آسمان را به آبى ریزان گشودیم.
وَفَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُونًا فَالْتَقَى الْمَاءُ عَلَىٰ أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ۱۲
و از زمین چشمه‌ها جوشانیدیم تا آب [زمین و آسمان] براى امرى که مقدّر شده بود به هم پیوستند.
وَحَمَلْنَاهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَاحٍ وَدُسُرٍ ۱۳
و او را بر [کشتى] تخته‌دار و میخ‌آجین سوار کردیم.
تَجْرِي بِأَعْيُنِنَا جَزَاءً لِمَنْ كَانَ كُفِرَ ۱۴
[کشتى] زیر نظر ما روان بود. [این] پاداش کسى بود که مورد انکار واقع شده بود.
وَلَقَدْ تَرَكْنَاهَا آيَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ۱۵
و به راستى آن [سفینه] را بر جاى نهادیم [تا] عبرتى [باشد]؛ پس آیا پندگیرنده‌اى هست؟
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۱۶
پس چگونه بود عذاب من و هشدارها[ى من]؟
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ۱۷
و قطعاً قرآن را براى پندآموزى آسان کرده‌ایم؛ پس آیا پندگیرنده‌اى هست؟
كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۱۸
عادیان به تکذیب پرداختند. پس چگونه بود عذاب من و هشدارها[ى من]؟
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ ۱۹
ما بر [سر] آنان در روز شومى، به طور مداوم، تندبادى توفنده فرستادیم،
تَنْزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ ۲۰
[که] مردم را از جا مى‌کند؛ گویى تنه‌هاى نخلى بودند که ریشه‌کن شده بودند.
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۲۱
پس چگونه بود عذاب من و هشدارها[ى من]؟
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ۲۲
و قطعاً قرآن را براى پندآموزى آسان کرده‌ایم، پس آیا پندگیرنده‌اى هست؟
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ ۲۳
قوم ثمود هشداردهندگان را تکذیب کردند.
فَقَالُوا أَبَشَرًا مِنَّا وَاحِدًا نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذًا لَفِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ۲۴
و گفتند: «آیا تنها بشرى از خودمان را پیروى کنیم؟ در این صورت، ما واقعاً در گمراهى و جنون خواهیم بود.»
أَأُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ ۲۵
«آیا از میان ما [وحى] بر او القا شده است؟ [نه،] بلکه او دروغگویى گستاخ است.»
سَيَعْلَمُونَ غَدًا مَنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ ۲۶
به زودى فردا بدانند دروغگوى گستاخ کیست.
إِنَّا مُرْسِلُو النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ ۲۷
ما براى آزمایش آنان [آن] ماده‌شتر را فرستادیم و [به صالح گفتیم:]«مراقب آنان باش و شکیبایى کن.
وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ الْمَاءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ ۲۸
و به آنان خبر ده که آب میانشان بخش شده‌است: هر کدام را آب به نوبت خواهد بود.»
فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ۲۹
پس رفیقشان را صدا کردند و [او] شمشیر کشید و [شتر را] پى کرد.
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ۳۰
پس چگونه بود عذاب من و هشدارها[ى من]؟
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ ۳۱
ما بر [سر]شان یک فریاد [مرگبار] فرستادیم و چون گیاه خشکیده [کومه‌ها] ریزریز شدند.
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ۳۲
و قطعاً قرآن را براى پندآموزى آسان کردیم؛ پس آیا پندگیرنده‌اى هست؟
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ ۳۳
قوم لوط هشداردهندگان را تکذیب کردند.
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ ۖ نَجَّيْنَاهُمْ بِسَحَرٍ ۳۴
ما بر [سر] آنان سنگبارانى [انفجارى] فروفرستادیم [و] فقط خانواده لوط بودند که سحرگاهشان رهانیدیم.
نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ ۳۵
[و این] رحمتى از جانب ما بود؛ هر که سپاس دارد، بدین‌سان [او را] پاداش مى‌دهیم.
وَلَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ ۳۶
و [لوط] آنها را از عذاب ما سخت بیم داده بود، و[لى] در تهدیدها[ى ما] به جدال برخاستند.
وَلَقَدْ رَاوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ ۳۷
و از مهمان[هاى] او کام دل خواستند، پس فروغ دیدگانشان را ستردیم و [گفتیم:] «[مزه] عذاب و هشدارهاى مرا بچشید.»
وَلَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذَابٌ مُسْتَقِرٌّ ۳۸
و به راستى که سپیده‌دم عذابى پیگیر به سر وقت آنان آمد.
فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ ۳۹
پس عذاب و هشدارهاى مرا بچشید.
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ۴۰
و قطعاً قرآن را براى پندآموزى آسان کردیم؛ پس آیا پندگیرنده‌اى هست؟
وَلَقَدْ جَاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ ۴۱
و در حقیقت هشداردهندگان به جانب فرعونیان آمدند.
كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَاهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ مُقْتَدِرٍ ۴۲
[اما آنها] همه معجزات ما را تکذیب کردند، تا چون زبردستى زورمند [گریبان] آنان را گرفتیم.
أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِنْ أُولَٰئِكُمْ أَمْ لَكُمْ بَرَاءَةٌ فِي الزُّبُرِ ۴۳
آیا کافران شما، از اینان [که برشمردیم] برترند، یا شما را در نوشته‌ها[ى آسمانى] خط امانى است؟
أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌ مُنْتَصِرٌ ۴۴
یا مى‌گویند: «ما همگى انتقام‌گیرنده [و یار و یاور همدیگر]یم!»
سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ ۴۵
زودا که این جمع در هم شکسته شود و پشت کنند.
بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ ۴۶
بلکه موعدشان قیامت است و قیامت [بسى] سخت‌تر و تلخ‌تر است.
إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ۴۷
قطعاً بزهکاران در گمراهى و جنونند.
يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ ۴۸
روزى که در آتش به رو کشیده مى‌شوند [و به آنان گفته مى‌شود:] «لهیب آتش را بچشید [و احساس کنید].»
إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ ۴۹
ماییم که هر چیزى را به اندازه آفریده‌ایم.
وَمَا أَمْرُنَا إِلَّا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ ۵۰
و فرمان ما جز یک بار نیست [آن هم] چون چشم به هم زدنى.
وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ۵۱
و هم مسلکان شما را سخت به هلاکت رساندیم؛ پس آیا پندگیرنده‌اى هست؟
وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوهُ فِي الزُّبُرِ ۵۲
و هر چه کرده‌اند در کتابها[ى اعمالشان درج] است.
وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُسْتَطَرٌ ۵۳
و هر خرد و بزرگى [در آن] نوشته شده.
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ ۵۴
در حقیقت، مردم پرهیزگار در میان باغها و نهرها،
فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ ۵۵
در قرارگاه صدق، نزد پادشاهى توانایند.
ترجمه فارسی: محمدمهدی فولادوند · متن عربی: پروژه تنزیل.
