سوره ذاریات با ترجمه فارسی و صوت
سوره ۵۱ قرآن · مکی · ۶۰ آیه
نام عربیالذَّارِيَاتِ
نزولمکی
تعداد آیات۶۰
جزء۲۶ تا ۲۷
صفحه۵۲۰ تا ۵۲۳
🎧 ترجمه صوتی سوره ذاریات (علی ملکی). تلاوت عربی هر صفحه را در صفحه‌های همین سوره بشنوید:
سوره ذاریات (الذَّارِيَاتِ) سوره ۵۱ قرآن کریم است؛ سوره‌ای مکی با ۶۰ آیه که در جزء ۲۶ تا ۲۷ و صفحه ۵۲۰ تا ۵۲۳ مصحف آمده است. متن کامل سوره همراه با ترجمه فارسی آیه‌به‌آیه در ادامه آمده است.
متن کامل سوره ذاریات با ترجمه فارسی
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا ۱
سوگند به بادهاى ذره‌افشان،
فَالْحَامِلَاتِ وِقْرًا ۲
و ابرهاى گرانبار،
فَالْجَارِيَاتِ يُسْرًا ۳
و سبک سیران،
فَالْمُقَسِّمَاتِ أَمْرًا ۴
و تقسیم‌کنندگان کار[ها]،
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ ۵
که آنچه وعده داده شده‌اید راست است،
وَإِنَّ الدِّينَ لَوَاقِعٌ ۶
و [روز] پاداش واقعیت دارد.
وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْحُبُكِ ۷
سوگند به آسمان مشبّک،
إِنَّكُمْ لَفِي قَوْلٍ مُخْتَلِفٍ ۸
که شما [درباره قرآن] در سخنى گوناگونید.
يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ ۹
[بگوى] تا هر که از آن برگشته، برگشته باشد.
قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ ۱۰
مرگ بر دروغپردازان!
الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ ۱۱
همانان که در ورطه نادانى بى‌خبرند.
يَسْأَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ ۱۲
پرسند: «روز پاداش کى است؟»
يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ ۱۳
همان روز که آنان بر آتش، عقوبت [و آزموده] شوند.
ذُوقُوا فِتْنَتَكُمْ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ ۱۴
عذاب [موعود] خود را بچشید، این است همان [بلایى] که با شتاب خواستار آن بودید.
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ۱۵
پرهیزگاران در باغها و چشمه سارانند.
آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ ۱۶
آنچه را پروردگارشان عطا فرموده مى‌گیرند، زیرا که آنها پیش از این نیکوکار بودند.
كَانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ ۱۷
و از شب اندکى را مى‌غنودند.
وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ۱۸
و در سحرگاهان [از خدا] طلب آمرزش مى‌کردند.
وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ۱۹
و در اموالشان براى سائل و محروم حقى [معین] بود.
وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِلْمُوقِنِينَ ۲۰
و روى زمین براى اهل یقین نشانه‌هایى [متقاعدکننده] است،
وَفِي أَنْفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ۲۱
و در خود شما؛ پس مگر نمى‌بینید؟
وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ۲۲
و روزى شما و آنچه وعده داده شده‌اید در آسمان است.
فَوَرَبِّ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ ۲۳
پس سوگند به پروردگار آسمان و زمین، که واقعاً او حق است همان گونه که خود شما سخن مى‌گویید.
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ ۲۴
آیا خبر مهمانان ارجمند ابراهیم به تو رسید؟
إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا ۖ قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ ۲۵
چون بر او درآمدند؛ پس سلام گفتند. گفت: «سلام، مردمى ناشناسید.»
فَرَاغَ إِلَىٰ أَهْلِهِ فَجَاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ ۲۶
پس آهسته به سوى زنش رفت و گوساله‌اى فربه [و بریان] آورد.
فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ۲۷
آن را به نزدیکشان برد [و] گفت: «مگر نمى‌خورید؟»
فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً ۖ قَالُوا لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ ۲۸
و [در دلش] از آنان احساس ترسى کرد. گفتند: «مترس.» و او را به پسرى دانا مژده دادند.
فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ ۲۹
و زنش با فریادى [از شگفتى] سر رسید و بر چهره خود زد و گفت: «زنى پیر نازا [چگونه بزاید]؟»
قَالُوا كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ ۳۰
گفتند: «پروردگارت چنین فرموده است. او خود حکیم داناست.»
۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ۳۱
[ابراهیم] گفت: «اى فرستادگان، مأموریت شما چیست؟»
قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَىٰ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ ۳۲
گفتند: «ما به سوى مردمى پلیدکار فرستاده شده‌ایم،
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِنْ طِينٍ ۳۳
تا سنگهایى از گِل رُس بر [سر] آنان فرو فرستیم.
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ۳۴
[که] نزد پروردگارت براى مسرفان نشان‌گذارى شده است.
فَأَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ۳۵
پس هر که از مؤمنان در آن [شهرها] بود بیرون بردیم.
فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ۳۶
و[لى] در آنجا جز یک خانه از فرمانبران [خدا بیشتر] نیافتیم.
وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ۳۷
و در آنجا براى آنها که از عذاب پر درد مى‌ترسند، عبرتى به جاى گذاشتیم.
وَفِي مُوسَىٰ إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ۳۸
و [نیز] در [ماجراى] موسى، چون او را با حجتى آشکار به سوى فرعون گسیل داشتیم.
فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ۳۹
پس [فرعون] با ارکان [دولت] خود روى برتافت و گفت: «[این شخص،] ساحر یا دیوانه‌اى است.»
فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ۴۰
[تا] او و سپاهیانش را گرفتیم و آنان را در دریا افکندیم در حالى که او [در آخرین لحظه] نکوهشگر [خود] بود.
وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ ۴۱
و در [ماجراى] عاد [نیز]، چون بر [سر] آنها آن باد مُهلِک را فرستادیم.
مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ ۴۲
به هر چه مى‌وزید آن را چون خاکستر استخوان مرده مى‌گردانید.
وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّىٰ حِينٍ ۴۳
و در [ماجراى] ثمود [نیز عبرتى بود]، آنگاه که به ایشان گفته شد: «تا چندى برخوردار شوید.»
فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُونَ ۴۴
تا [آنکه] از فرمان پروردگار خود سر برتافتند و در حالى که آنها مى‌نگریستند، آذرخش آنان را فرو گرفت.
فَمَا اسْتَطَاعُوا مِنْ قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنْتَصِرِينَ ۴۵
در نتیجه نه توانستند به پاى خیزند و نه طلب یارى کنند.
وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ ۴۶
و قوم نوح [نیز] پیش از آن [اقوام نامبرده همین گونه هلاک شدند]، زیرا آنها مردمى نافرمان بودند.
وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ۴۷
و آسمان را به قدرت خود برافراشتیم، و بى‌گمان، ما [آسمان]گستریم!
وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ ۴۸
و زمین را گسترانیده‌ایم و چه نیکو گسترندگانیم.
وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ۴۹
و از هر چیزى دو گونه [یعنى نر و ماده] آفریدیم، امید که شما عبرت گیرید.
فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ ۵۰
پس به سوى خدا بگریزید، که من شما را از طرف او بیم‌دهنده‌اى آشکارم.
وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ ۵۱
و با خدا معبودى دیگر قرار مدهید که من از جانب او هشداردهنده‌اى آشکارم.
كَذَٰلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ۵۲
بدین سان بر کسانى که پیش از آنها بودند هیچ پیامبرى نیامد جز اینکه گفتند: «ساحر یا دیوانه‌اى است.»
أَتَوَاصَوْا بِهِ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ۵۳
آیا همدیگر را به این [سخن] سفارش کرده بودند؟ [نه!] بلکه آنان مردمى سرکش بودند.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنْتَ بِمَلُومٍ ۵۴
پس، از آنان روى بگردان، که تو در خور نکوهش نیستى.
وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَىٰ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ ۵۵
و پند ده، که مؤمنان را پند سود بخشد.
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ۵۶
و جن و انس را نیافریدم جز براى آنکه مرا بپرستند.
مَا أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ ۵۷
از آنان هیچ روزیى نمى‌خواهم، و نمى‌خواهم که مرا خوراک دهند.
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ ۵۸
خداست که خود روزى بخش نیرومند استوار است.
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ۵۹
پس براى کسانى که ستم کردند بهره‌اى است از عذاب، همانند بهره عذاب یاران [قبلى]شان. پس [بگو:] در خواستن عذاب از من، شتابزدگى نکنند.
فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ۶۰
پس واى بر کسانى که کافر شده‌اند از آن روزى که وعده یافته‌اند.
ترجمه فارسی: محمدمهدی فولادوند · متن عربی: پروژه تنزیل.