سوره ق با ترجمه فارسی و صوت
سوره ۵۰ قرآن · مکی · ۴۵ آیه
نام عربیقٓ
نزولمکی
تعداد آیات۴۵
جزء۲۶
صفحه۵۱۸ تا ۵۲۰
🎧 ترجمه صوتی سوره ق (علی ملکی). تلاوت عربی هر صفحه را در صفحه‌های همین سوره بشنوید:
سوره ق (قٓ) سوره ۵۰ قرآن کریم است؛ سوره‌ای مکی با ۴۵ آیه که در جزء ۲۶ و صفحه ۵۱۸ تا ۵۲۰ مصحف آمده است. متن کامل سوره همراه با ترجمه فارسی آیه‌به‌آیه در ادامه آمده است.
متن کامل سوره ق با ترجمه فارسی
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
ق ۚ وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ ۱
قاف، سوگند به قرآن باشکوه،
بَلْ عَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ فَقَالَ الْكَافِرُونَ هَٰذَا شَيْءٌ عَجِيبٌ ۲
[که آنان نگرویدند،] بلکه از اینکه هشداردهنده‌اى از خودشان برایشان آمد، در شگفت شدند و کافران گفتند: «این [محمّد و حکایت معاد] چیزى عجیب است»
أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ۖ ذَٰلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ ۳
«آیا چون مُردیم و خاک شدیم [زنده مى‌شویم]؟ این بازگشتى بعید است.»
قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ ۖ وَعِنْدَنَا كِتَابٌ حَفِيظٌ ۴
قطعاً دانسته‌ایم که زمین [چه مقدار] از اجسادشان فرو مى‌کاهد. و پیش ما کتاب ضبطکننده‌اى است.
بَلْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ ۵
[نه،] بلکه حقیقت را، وقتى برایشان آمد، دروغ خواندند، و آنها در کارى سردرگم [مانده]اند.
أَفَلَمْ يَنْظُرُوا إِلَى السَّمَاءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنَاهَا وَزَيَّنَّاهَا وَمَا لَهَا مِنْ فُرُوجٍ ۶
مگر به آسمان بالاى سرشان ننگریسته‌اند که چگونه آن را ساخته و زینتش داده‌ایم و براى آن هیچ گونه شکافتگى نیست.
وَالْأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ ۷
و زمین را گستردیم و در آن لنگر[آسا کوه]ها فرو افکندیم و در آن از هر گونه جفت دل‌انگیز رویانیدیم.
تَبْصِرَةً وَذِكْرَىٰ لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ ۸
[تا] براى هر بنده توبه‌کارى بینش‌افزا و پندآموز باشد.
وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً مُبَارَكًا فَأَنْبَتْنَا بِهِ جَنَّاتٍ وَحَبَّ الْحَصِيدِ ۹
و از آسمان، آبى پر برکت فرود آوردیم، پس بدان [وسیله] باغها و دانه‌هاى دروکردنى رویانیدیم.
وَالنَّخْلَ بَاسِقَاتٍ لَهَا طَلْعٌ نَضِيدٌ ۱۰
و درختان تناور خرما که خوشه[هاى] روى هم چیده دارند.
رِزْقًا لِلْعِبَادِ ۖ وَأَحْيَيْنَا بِهِ بَلْدَةً مَيْتًا ۚ كَذَٰلِكَ الْخُرُوجُ ۱۱
[اینها همه] براى روزىِ بندگان [من] است، و با آن [آب] سرزمین مرده‌اى را زنده گردانیدیم؛ رستاخیز [نیز] چنین است.
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَأَصْحَابُ الرَّسِّ وَثَمُودُ ۱۲
پیش از ایشان قوم نوح و اصحاب رَسّ و ثمود،
وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ وَإِخْوَانُ لُوطٍ ۱۳
و عاد و فرعون و برادران لوط،
وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ ۚ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ ۱۴
و بیشه‌نشینان و قوم تُبّع به تکذیب پرداختند؛ همگى فرستادگان [ما] را به دروغ گرفتند و [در نتیجه] تهدید [من] واجب آمد.
أَفَعَيِينَا بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ ۚ بَلْ هُمْ فِي لَبْسٍ مِنْ خَلْقٍ جَدِيدٍ ۱۵
مگر از آفرینش نخستین [خود] به تنگ آمدیم؟ [نه!] بلکه آنها از خلق جدید در شبهه‌اند.
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ۱۶
و ما انسان را آفریده‌ایم و مى‌دانیم که نفس او چه وسوسه‌اى به او مى‌کند، و ما از شاهرگ [او] به او نزدیکتریم.
إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ ۱۷
آنگاه که دو [فرشته] دریافت‌کننده از راست و از چپ، مراقب نشسته‌اند.
مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ ۱۸
[آدمى] هیچ سخنى را به لفظ درنمى‌آورد مگر اینکه مراقبى آماده نزد او [آن را ضبط مى‌کند].
وَجَاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ۖ ذَٰلِكَ مَا كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ ۱۹
و سکرات مرگ، به راستى در رسید؛ این همان است که از آن مى‌گریختى؛
وَنُفِخَ فِي الصُّورِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ ۲۰
و در صور دمیده شود؛ این است روز تهدید [من].
وَجَاءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَعَهَا سَائِقٌ وَشَهِيدٌ ۲۱
و هر کسى مى‌آید [در حالى که] با او سوق‌دهنده و گواهى‌دهنده‌اى است.
لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هَٰذَا فَكَشَفْنَا عَنْكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ ۲۲
[به او مى‌گویند:] «واقعاً که از این [حال] سخت در غفلت بودى. و[لى] ما پرده‌ات را [از جلوى چشمانت] برداشتیم و دیده‌ات امروز تیز است.»
وَقَالَ قَرِينُهُ هَٰذَا مَا لَدَيَّ عَتِيدٌ ۲۳
و [فرشته] همنشین او مى‌گوید: «این است آنچه پیش من آماده است [و ثبت کرده‌ام].»
أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ ۲۴
[به آن دو فرشته خطاب مى‌شود:] «هر کافر سرسختى را در جهنم فروافکنید،
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُرِيبٍ ۲۵
[هر] بازدارنده از خیرى، [هر] متجاوز شکاکى
الَّذِي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَأَلْقِيَاهُ فِي الْعَذَابِ الشَّدِيدِ ۲۶
که با خداوند، خدایى دیگر قرار داد. [اى دو فرشته،] او را در عذاب شدید فرو افکنید.
۞ قَالَ قَرِينُهُ رَبَّنَا مَا أَطْغَيْتُهُ وَلَٰكِنْ كَانَ فِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ ۲۷
[شیطان] همدمش مى‌گوید: «پروردگار ما، من او را به عصیان وانداشتم، لیکن [خودش] در گمراهى دور و درازى بود.»
قَالَ لَا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمْ بِالْوَعِيدِ ۲۸
[خدا] مى‌فرماید: «در پیشگاه من با همدیگر مستیزید [که] از پیش به شما هشدار داده بودم.
مَا يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ ۲۹
پیش من حکم دگرگون نمى‌شود، و من [نسبت] به بندگانم بیدادگر نیستم.»
يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ ۳۰
آن روز که [ما] به دوزخ مى‌گوییم: «آیا پر شدى؟» و مى‌گوید: «آیا باز هم هست؟»
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ ۳۱
و بهشت را براى پرهیزگاران نزدیک گردانند، بى‌آنکه دور باشد.
هَٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ ۳۲
[و به آنان گویند:] این همان است که وعده یافته‌اید [و] براى هر توبه‌کار نگهبان [حدود خدا] خواهد بود:
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمَٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ ۳۳
آنکه در نهان از خداى بخشنده بترسد و با دلى توبه‌کار [باز] آید.
ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ۖ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ ۳۴
به سلامت [و شادکامى] در آن درآیید [که] این روز جاودانگى است.
لَهُمْ مَا يَشَاءُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ ۳۵
هر چه بخواهند در آنجا دارند، و پیش ما فزونتر [هم] هست.
وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُمْ بَطْشًا فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ هَلْ مِنْ مَحِيصٍ ۳۶
و چه بسا نسلها که پیش از ایشان هلاک کردیم که [بس] نیرومندتر از اینان بودند و در شهرها پرسه زده بودند [اما سرانجام] مگر گریزگاهى بود؟
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ ۳۷
قطعاً در این [عقوبتها] براى هر صاحبدل و حق نیوشى که خود به گواهى ایستد، عبرتى است.
وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِنْ لُغُوبٍ ۳۸
و در حقیقت، آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است در شش هنگام آفریدیم و احساس ماندگى نکردیم.
فَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ ۳۹
و بر آنچه مى‌گویند صبر کن، و پیش از برآمدن آفتاب و پیش از غروب، به ستایش پروردگارت تسبیح گوى.
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَأَدْبَارَ السُّجُودِ ۴۰
و پاره‌اى از شب و به دنبال سجود [به صورت تعقیب و نافله] او را تسبیح گوى.
وَاسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍ ۴۱
و روزى که منادى از جایى نزدیک ندا درمى‌دهد، به گوش باش.
يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ ۴۲
روزى که فریاد [رستاخیز] را به حق مى‌شنوند، آن [روز] روز بیرون آمدن [از زمین] است.
إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَإِلَيْنَا الْمَصِيرُ ۴۳
ماییم که خود، زندگى مى‌بخشیم و به مرگ مى‌رسانیم و برگشت به سوى ماست.
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۚ ذَٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيرٌ ۴۴
روزى که زمین به سرعت از [اجساد] آنان جدا و شکافته مى‌شود؛ این حشرى است که بر ما آسان خواهد بود.
نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ ۖ وَمَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ ۖ فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخَافُ وَعِيدِ ۴۵
ما به آنچه مى‌گویند داناتریم، و تو به زور وادارنده آنان نیستى؛ پس به [وسیله] قرآن هر که را از تهدید [من] مى‌ترسد پند ده.
ترجمه فارسی: محمدمهدی فولادوند · متن عربی: پروژه تنزیل.
