سوره شعراء با ترجمه فارسی و صوت

طا، سین، میم.

این است آیه‌هاى کتاب روشنگر.

شاید تو از اینکه [مشرکان‌] ایمان نمى‌آورند، جان خود را تباه سازى.

اگر بخواهیم، معجزه‌اى از آسمان بر آنان فرود مى‌آوریم، تا در برابر آن، گردنهایشان خاضع گردد.

و هیچ تذکر جدیدى از سوى [خداى‌] رحمان برایشان نیامد جز اینکه همواره از آن روى برمى‌تافتند.

[آنان‌] در حقیقت به تکذیب پرداختند، و به زودى خبر آنچه که بدان ریشخند مى کردند، بدیشان خواهد رسید.

مگر در زمین ننگریسته‌اند که چه قدر در آن از هر گونه جفتهاى زیبا رویانیده‌ایم؟

قطعاً در این [هنرنمایى‌] عبرتى است و[لى‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نیستند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

و [یاد کن‌] هنگامى را که پروردگارت موسى را ندا درداد که به سوى قوم ستمکار برو:

قوم فرعون؛ آیا پروا ندارند؟!

گفت: «پروردگارا، مى‌ترسم مرا تکذیب کنند،

و سینه‌ام تنگ مى‌گردد، و زبانم باز نمى‌شود، پس به سوى هارون بفرست.

و [از طرفى‌] آنان بر [گردن‌] من خونى دارند و مى‌ترسم مرا بکشند.»

فرمود: «نه، چنین نیست؛ نشانه‌هاى ما را [براى آنان‌] بِبَرید که ما با شما شنونده‌ایم.»

پس به سوى فرعون بروید و بگویید: «ما پیامبر پروردگار جهانیانیم،

فرزندان اسرائیل را با ما بفرست.»

[فرعون‌] گفت: «آیا تو را از کودکى در میان خود نپروردیم و سالیانى چند از عمرت را پیش ما نماندى؟

و [سرانجام‌] کار خود را کردى، و تو از ناسپاسانى.»

گفت: «آن را هنگامى مرتکب شدم که از گمراهان بودم،

و چون از شما ترسیدم، از شما گریختم، تا پروردگارم به من دانش بخشید و مرا از پیامبران قرار داد.

و [آیا] اینکه فرزندان اسرائیل را بنده [خود] ساخته‌اى نعمتى است که منّتش را بر من مى‌نهى؟»

فرعون گفت: «و پروردگار جهانیان چیست؟»

گفت: «پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است-اگر اهل یقین باشید.»

[فرعون‌] به کسانى که پیرامونش بودند گفت: «آیا نمى‌شنوید؟»

[موسى دوباره‌] گفت: «پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شما.»

[فرعون‌] گفت: «واقعاً این پیامبرى که به سوى شما فرستاده شده، سخت دیوانه است.»

[موسى‌] گفت: «پروردگار خاور و باختر و آنچه میان آن دو است-اگر تعقّل کنید.»

[فرعون‌] گفت: «اگر خدایى غیر از من اختیار کنى قطعاً تو را از [جمله‌] زندانیان خواهم ساخت.»

گفت: «گر چه براى تو چیزى آشکار بیاورم؟»

گفت: «اگر راست مى‌گویى آن را بیاور.»

پس عصاى خود بیفکند و بناگاه آن اژدرى نمایان شد.

و دستش را بیرون کشید و بناگاه آن براى تماشاگران سپید مى‌نمود.

[فرعون‌] به سرانى که پیرامونش بودند گفت: «واقعاً این ساحرى بسیار داناست.

مى‌خواهد با سحر خود، شما را از سرزمینتان بیرون کند، اکنون چه رأى مى‌دهید؟»

گفتند: «او و برادرش را در بند دار و گردآورندگان را به شهرها بفرست،

تا هر ساحر ماهرى را نزد تو بیاورند.»

پس ساحران براى موعدِ روزى معلوم گردآورى شدند.

و به توده مردم گفته شد: «آیا شما هم جمع خواهید شد؟

بدین امید که اگر ساحران غالب شدند از آنان پیروى کنیم؟»

و چون ساحران پیش فرعون آمدند، گفتند: «آیا اگر ما غالب آییم واقعاً براى ما مزدى خواهد بود؟»

گفت: «آرى، و در آن صورت شما حتماً از [زمره‌] مقرّبان خواهید شد.»

موسى به آنان گفت: «آنچه را شما مى‌اندازید بیندازید.»

پس ریسمانها و چوبدستى‌هایشان را انداختند و گفتند: «به عزّت فرعون که ما حتماً پیروزیم.»

پس موسى عصایش را انداخت و بناگاه هر چه را به دروغ برساخته بودند بلعید.

در نتیجه، ساحران به حالت سجده درافتادند.

گفتند: «به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم:

پروردگار موسى و هارون.»

گفت: « [آیا] پیش از آنکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟ قطعاً او همان بزرگ شماست که به شما سحر آموخته است. به زودى خواهید دانست. حتماً دستها و پاهاى شما را از چپ و راست خواهم برید و همه‌تان را به دار خواهم آویخت.»

گفتند: «باکى نیست، ما روى به سوى پروردگار خود مى‌آوریم.

ما امیدواریم که پروردگارمان گناهانمان را بر ما ببخشاید، [چرا] که نخستین ایمان‌آورندگان بودیم.»

و به موسى وحى کردیم که: «بندگان مرا شبانه حرکت ده، زیرا شما مورد تعقیب قرار خواهید گرفت.»

پس فرعون مأمورانِ جمع‌آورىِ [خود را] به شهرها فرستاد،

[و گفت:] «اینها عده‌اى ناچیزند.

و راستى آنها ما را بر سر خشم آورده‌اند،

و[لى‌] ما همگى به حال آماده‌باش درآمده‌ایم.»

سرانجام، ما آنان را از باغستانها و چشمه‌سارها،

و گنجینه‌ها و جایگاه‌هاى پر ناز و نعمت بیرون کردیم.

[اراده ما] چنین بود، و آن [نعمتها] را به فرزندان اسرائیل میراث دادیم.

پس هنگام برآمدن آفتاب، آنها را تعقیب کردند.

چون دو گروه، همدیگر را دیدند، یاران موسى گفتند: «ما قطعاً گرفتار خواهیم شد.»

گفت: «چنین نیست، زیرا پروردگارم با من است و به زودى مرا راهنمایى خواهد کرد.»

پس به موسى وحى کردیم: «با عصاى خود بر این دریا بزن.» تا از هم شکافت، و هر پاره‌اى همچون کوهى سترگ بود.

و دیگران را بدانجا نزدیک گردانیدیم.

و موسى و همه کسانى را که همراه او بودند نجات دادیم؛

آنگاه دیگران را غرق کردیم.

مسلماً در این [واقعه‌] عبرتى بود، و[لى‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و قطعاً پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

و بر آنان گزارش ابراهیم را بخوان.

آنگاه که به پدر خود و قومش گفت: «چه مى‌پرستید؟»

گفتند: «بتانى را مى‌پرستیم و همواره ملازم آنهاییم.»

گفت: «آیا وقتى دعا مى‌کنید، از شما مى‌شنوند؟

یا به شما سود یا زیان مى‌رسانند؟»

گفتند: «نه، بلکه پدران خود را یافتیم که چنین مى‌کردند.»

گفت: «آیا در آنچه مى‌پرستیده‌اید تأمّل کرده‌اید؟

شما و پدران پیشین شما؟

قطعاً همه آنها -جز پروردگار جهانیان- دشمن منند.

آن کس که مرا آفریده و همو راهنماییم مى‌کند،

و آن کس که او به من خوراک مى‌دهد و سیرابم مى‌گرداند،

و چون بیمار شوم او مرا درمان مى‌بخشد،

و آن کس که مرا مى‌میراند و سپس زنده‌ام مى‌گرداند،

و آن کس که امید دارم روز پاداش، گناهم را بر من ببخشاید.»

پروردگارا، به من دانش عطا کن و مرا به صالحان ملحق فرماى،

و براى من در [میان‌] آیندگان آوازه نیکو گذار،

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان،

و بر پدرم ببخشاى که او از گمراهان بود،

و روزى که [مردم‌] برانگیخته مى‌شوند رسوایم مکن:

روزى که هیچ مال و فرزندى سود نمى‌دهد،

مگر کسى که دلى پاک به سوى خدا بیاورد.

و [آن روز] بهشت براى پرهیزگاران نزدیک مى‌گردد.

و جهنم براى گمراهان نمودار مى‌شود.

و به آنان گفته مى‌شود: «آنچه جز خدا مى‌پرستیدید کجایند؟

آیا یاریتان مى‌کنند یا خود را یارى مى‌دهند؟

پس آنها و همه گمراهان در آن [آتش‌] افکنده مى‌شوند،

و [نیز] همه سپاهیان ابلیس.

آنها در آنجا با یکدیگر ستیزه مى‌کنند [و] مى‌گویند:

«سوگند به خدا که ما در گمراهى آشکارى بودیم،

آنگاه که شما را با پروردگار جهانیان برابر مى‌کردیم،

و جز تباهکاران ما را گمراه نکردند،

در نتیجه شفاعتگرانى نداریم،

و نه دوستى نزدیک.

و اى کاش که بازگشتى براىِ ما بود و از مؤمنان مى‌شدیم.

حقاً در این [سرگذشت درس‌] عبرتى است و[لى‌] بیشترشان مؤمن نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند.

چون برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من براى شما فرستاده‌اى در خور اعتمادم؛

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید،

و بر این [رسالت‌] اجرى از شما طلب نمى‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

پس، از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.»

گفتند: «آیا به تو ایمان بیاوریم و حال آنکه فرومایگان از تو پیروى کرده‌اند؟»

[نوح‌] گفت: «به [جزئیات‌] آنچه مى‌کرده‌اند چه آگاهى دارم؟

حسابشان -اگر درمى‌یابید- جز با پروردگارم نیست.

و من طردکننده مؤمنان نیستم.

من جز هشداردهنده‌اى آشکار [بیش‌] نیستم.»

گفتند: «اى نوح، اگر دست برندارى قطعاً از [جمله‌] سنگسارشدگان خواهى بود.»

گفت: «پروردگارا، قوم من مرا تکذیب کردند؛

میان من و آنان فیصله ده، و من و هر کس از مؤمنان را که با من است نجات بخش.»

پس او و هر که را در آن کشتى آکنده با او بود، رهانیدیم؛

آنگاه باقى‌ماندگان را غرق کردیم.

قطعاً در این [ماجرا درس‌] عبرتى بود، و[لى‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

عادیان، پیامبران [خدا] را تکذیب کردند.

آنگاه که برادرشان هود به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من براى شما فرستاده‌اى در خور اعتمادم.

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجرى از شما طلب نمى‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

آیا بر هر تپه‌اى بنایى مى‌سازید که [در آن‌] دست به بیهوده‌کارى زنید؟

و کاخهاى استوار مى‌گیرید به امید آنکه جاودانه بمانید؟

و چون حمله‌ور مى‌شوید [چون‌] زورگویان حمله‌ور مى‌شوید؟

پس، از خدا پروا دارید و فرمانم ببرید.

و از آن کس که شما را به آنچه مى‌دانید مدد کرد پروا دارید:

شما را به [دادن‌] دامها و پسران مدد کرد،

و به [دادن‌] باغها و چشمه‌ساران؛

من از عذاب روزى هولناک بر شما مى‌ترسم.

گفتند: «خواه اندرز دهى و خواه از اندرزدهندگان نباشى براى ما یکسان است.

این جز شیوه پیشینیان نیست.

و ما عذاب نخواهیم شد.»

پس تکذیبش کردند و هلاکشان کردیم. قطعاً در این [ماجرا درس‌] عبرتى بود، و[لى‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

ثمودیان، پیامبران [خدا] را تکذیب کردند؛

آنگاه که برادرشان صالح به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من براى شما فرستاده‌اى در خور اعتمادم.

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجرى از شما طلب نمى‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

آیا شما را در آنچه اینجا دارید آسوده رها مى‌کنند؟

در باغها و در کنار چشمه‌ساران،

و کشتزارها و خرمابنانى که شکوفه‌هایشان لطیف است؟

و هنرمندانه براى خود از کوهها خانه‌هایى مى‌تراشید.

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.

و فرمان افراطگران را پیروى مکنید:

آنان که در زمین فساد مى‌کنند و اصلاح نمى‌کنند.»

گفتند: «قطعاً تو از افسون‌شدگانى.

تو جز بشرى مانند ما [بیش‌] نیستى. اگر راست مى‌گویى معجزه‌اى بیاور.

گفت: «این ماده‌شترى است که نوبتى از آب او راست و روزى معین نوبت آب شماست.

و به آن گزندى مرسانید که عذاب روزى هولناک شما را فرو مى‌گیرد.

پس آن را پى کردند و پشیمان گشتند.

آنگاه آنان را عذاب فرو گرفت. قطعاً در این [ماجرا] عبرتى است، و[لى‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

قوم لوط فرستادگان را تکذیب کردند.

آنگاه برادرشان لوط به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من براى شما فرستاده‌اى در خور اعتمادم.

از خدا پروا دارید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجرى از شما طلب نمى‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

آیا از میان مردم جهان، با مردها در مى‌آمیزید؟

و آنچه را پروردگارتان از همسرانتان براى شما آفریده وامى‌گذارید؟ [نه،] بلکه شما مردمى تجاوزکارید.

گفتند: «اى لوط، اگر دست برندارى، قطعاً از اخراج‌شدگان خواهى بود.»

گفت: «به راستى من دشمن کردار شمایم.

پروردگارا، مرا و کسان مرا از آنچه انجام مى‌دهند رهایى بخش.»

پس او و کسانش را همگى، رهانیدیم-

جز پیرزنى که از باقى‌ماندگان [در خاکستر آتش‌] بود.

سپس دیگران را سخت هلاک کردیم.

و بر [سر] آنان بارانى [از آتش گوگرد] فرو ریختیم. و چه بد بود باران بیم‌داده‌شدگان.

قطعاً در این [عقوبت‌] عبرتى است، و[لى‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

اصحاب ایکه فرستادگان را تکذیب کردند.

آنگاه که شعیب به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من براى شما فرستاده‌اى در خور اعتمادم.

از خدا پروا دارید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجرى از شما طلب نمى‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

پیمانه را تمام دهید و از کم‌فروشان مباشید.

و با ترازوى درست بسنجید.

و از ارزش اموال مردم مکاهید و در زمین سر به فساد بر مدارید.

و از آن کس که شما و خلق [انبوه‌] گذشته را آفریده است پروا کنید.»

گفتند: «تو واقعاً از افسون‌شدگانى.»

«و تو جز بشرى مانند ما [بیش‌] نیستى، و قطعاً تو را از دروغگویان مى‌دانیم.

پس اگر از راستگویانى، پاره‌اى از آسمان بر [سر] ما بیفکن.»

[شعیب‌] گفت: «پروردگارم به آنچه مى‌کنید داناتر است.»

پس او را تکذیب کردند، و عذابِ روزِ ابر [آتشبار] آنان را فرو گرفت. به راستى آن، عذاب روزى هولناک بود.

قطعاً در این [عقوبت درسِ‌] عبرتى است، و[لى‌] بیشترشان ایمان آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

و راستى که این [قرآن‌] وحى پروردگار جهانیان است.

«روح الامین» آن را بر دلت نازل کرد،

تا از [جمله‌] هشداردهندگان باشى؛

به زبان عربى روشن،

و [وصف‌] آن در کتابهاى پیشینیان آمده است.

آیا براى آنان، این خود دلیلى روشن نیست که علماى بنى‌اسرائیل از آن اطّلاع دارند؟

و اگر آن را بر برخى از غیر عرب زبانان نازل مى‌کردیم،

و پیامبر آن را برایشان مى‌خواند به آن ایمان نمى‌آوردند.

این گونه در دلهاى گناهکاران، [انکار را] راه مى‌دهیم:

که به آن نگروند تا عذاب پردرد را ببینند،

که به طور ناگهانى -در حالى که بى‌خبرند- بدیشان برسد.

و بگویند: «آیا مهلت خواهیم یافت؟»

پس آیا عذاب ما را به شتاب مى‌خواهند؟

مگر نمى‌دانى که اگر سالها آنان را برخوردار کنیم،

و آنگاه آنچه که [بدان‌] بیم داده مى‌شوند بدیشان برسد،

آنچه از آن برخوردار مى‌شدند، به کارشان نمى‌آید [و عذاب را از آنان دفع نمى‌کند]؟

و هیچ شهرى را هلاک نکردیم مگر آنکه براى آن هشداردهندگانى بود.

[تا آنان را] تذکر [دهند]؛ و ما ستمکار نبوده‌ایم.

و شیطانها آن را فرود نیاورده‌اند.

و آنان را نسزد و نمى‌توانند [وحى کنند].

در حقیقت آنها از شنیدن، معزول [و محروم‌]اند.

پس با خدا، خداى دیگر مخوان که از عذاب‌شدگان خواهى شد.

و خویشان نزدیکت را هشدار ده.

و براى آن مؤمنانى که تو را پیروى کرده‌اند، بال خود را فرو گستر.

و اگر تو را نافرمانى کردند، بگو: «من از آنچه مى‌کنید بیزارم.»

و بر [خداىِ‌] عزیزِ مهربان توکل کن،

آن کس که چون [به نماز] برمى‌خیزى تو را مى‌بیند،

و حرکت تو را در میان سجده‌کنندگان [مى‌نگرد].

او همان شنواى داناست.

آیا شما را خبر دهم که شیاطین بر چه کسى فرود مى‌آیند؟

بر هر دروغزن گناهکارى فرود مى‌آیند،

که [دزدانه‌] گوش فرا مى‌دارند و بیشترشان دروغگویند،

و شاعران را گمراهان پیروى مى‌کنند.

آیا ندیده‌اى که آنان در هر وادیى سرگردانند؟

و آنانند که چیزهایى مى‌گویند که انجام نمى‌دهند.

مگر کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده و خدا را بسیار به یاد آورده و پس از آنکه مورد ستم قرار گرفته‌اند یارى خواسته‌اند. و کسانى که ستم کرده‌اند به زودى خواهند دانست به کدام بازگشتگاه برخواهند گشت.