سوره طه با ترجمه فارسی و صوت

طه.

قرآن را بر تو نازل نکردیم تا به رنج افتى،

جز اینکه براى هر که مى‌ترسد، پندى باشد.

[کتابى است‌] نازل شده از جانب کسى که زمین و آسمانهاى بلند را آفریده است.

خداى رحمان که بر عرش استیلا یافته است.

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین و آنچه میان آن دو و آنچه زیر خاک است از آنِ اوست.

و اگر سخن به آواز گویى، او نهان و نهان‌تر را مى‌داند.

خدایى که جز او معبودى نیست [و] نامهاى نیکو به او اختصاص دارد.

و آیا خبر موسى به تو رسید؟

هنگامى که آتشى دید، پس به خانواده خود گفت: «درنگ کنید، زیرا من آتشى دیدم، امید که پاره‌اى از آن براى شما بیاورم یا در پرتو آتش راه [خود را باز] یابم.

پس چون بدان رسید، ندا داده شد که: «اى موسى،

این منم پروردگار تو، پاى‌پوش خویش بیرون آور که تو در وادى مقدس «طُوى‌» هستى.

و من تو را برگزیده‌ام، پس بدانچه وحى مى‌شود گوش فرا ده.

منم، من، خدایى که جز من خدایى نیست، پس مرا پرستش کن و به یاد من نماز برپا دار.

در حقیقت، قیامت فرارسنده است. مى‌خواهم آن را پوشیده دارم، تا هر کسى به [موجب‌] آنچه مى‌کوشد جزا یابد.

پس هرگز نباید کسى که به آن ایمان ندارد و از هوس خویش پیروى کرده است، تو را از [ایمان به‌] آن باز دارد، که هلاک خواهى شد.

و اى موسى، در دست راست تو چیست؟»

گفت: «این عصاى من است، بر آن تکیه مى‌دهم و با آن براى گوسفندانم برگ مى تکانم، و کارهاى دیگرى هم براى من از آن برمى‌آید.»

فرمود: «اى موسى، آن را بینداز.»

پس آن را انداخت و ناگاه مارى شد که به سرعت مى‌خزید.

فرمود: «آن را بگیر و مترس، به زودى آن را به حال نخستینش بازخواهیم گردانید،

و دست خود را به پهلویت ببر، سپید بى‌گزند برمى‌آید، [این‌] معجزه‌اى دیگر است،

تا به تو معجزات بزرگ خود را بنمایانیم.

به سوى فرعون برو که او به سرکشى برخاسته است.

گفت: «پروردگارا، سینه‌ام را گشاده گردان،

و کارم را براى من آسان ساز،

و از زبانم گره بگشاى،

[تا] سخنم را بفهمند،

و براى من دستیارى از کسانم قرار ده،

هارون برادرم را،

پشتم را به او استوار کن،

و او را شریک کارم گردان،

تا تو را فراوان تسبیح گوییم،

و بسیار به یاد تو باشیم،

زیرا تو همواره به [حال‌] ما بینایى.»

فرمود: «اى موسى، خواسته‌ات به تو داده شد.»

و به راستى، بار دیگر [هم‌] بر تو منت نهادیم،

هنگامى که به مادرت آنچه را که [باید] وحى مى‌شد وحى کردیم:

که او را در صندوقچه‌اى بگذار، سپس در دریایش افکن تا دریا [=رود نیل‌] او را به کرانه اندازد [و] دشمن من و دشمن وى، او را برگیرد. و مِهرى از خودم بر تو افکندم تا زیر نظر من پرورش یابى.

آنگاه که خواهر تو مى‌رفت و مى‌گفت: آیا شما را بر کسى که عهده‌دار او گردد دلالت کنم؟ پس تو را به سوى مادرت بازگردانیدیم تا دیده‌اش روشن شود و غم نخورد، و [سپس‌] شخصى را کُشتى و [ما] تو را از اندوه رهانیدیم، و تو را بارها آزمودیم، و سالى چند در میان اهل «مدین» ماندى، سپس اى موسى در زمان مقدر [و مقتضى‌] آمدى.

و تو را براى خود پروردم.

تو و برادرت معجزه‌هاى مرا [براى مردم‌] ببرید و در یادکردن من سستى مکنید.

به سوى فرعون بروید که او به سرکشى برخاسته،

و با او سخنى نرم گویید، شاید که پند پذیرد یا بترسد.

آن دو گفتند: «پروردگارا، ما مى‌ترسیم که [او] آسیبى به ما برساند یا آنکه سرکشى کند.»

فرمود: «مترسید، من همراه شمایم، مى‌شنوم و مى‌بینم،

پس به سوى او بروید و بگویید: ما دو فرستاده پروردگار توایم، پس فرزندان اسرائیل را با ما بفرست، و عذابشان مکن، به راستى ما براى تو از جانب پروردگارت معجزه‌اى آورده‌ایم، و بر هر کس که از هدایت پیروى کند درود باد.

در حقیقت به سوى ما وحى آمده که عذاب بر کسى است که تکذیب کند و روى گرداند.

[فرعون‌] گفت: «اى موسى، پروردگار شما دو تن کیست؟»

گفت: «پروردگار ما کسى است که هر چیزى را خلقتى که درخور اوست داده، سپس آن را هدایت فرموده است.»

گفت: «حال نسلهاى گذشته چون است؟»

گفت: «علم آن، در کتابى نزد پروردگار من است. پروردگارم نه خطا مى‌کند و نه فراموش مى‌نماید.»

همان کسى که زمین را برایتان گهواره‌اى ساخت، و براى شما در آن، راهها ترسیم کرد و از آسمان آبى فرود آورد، پس به وسیله آن رستنیهاى گوناگون، جفت جفت بیرون آوردیم.

بخورید و دامهایتان را بچرانید که قطعاً در اینها براى خردمندان نشانه‌هایى است.

از این [زمین‌] شما را آفریده‌ایم، در آن شما را بازمى‌گردانیم و بار دیگر شما را از آن بیرون مى‌آوریم.

در حقیقت، [ما] همه آیات خود را به [فرعون‌] نشان دادیم، ولى [او آنها را] دروغ پنداشت و نپذیرفت.

گفت: «اى موسى، آمده‌اى تا با سحر خود، ما را از سرزمینمان بیرون کنى؟

ما [هم‌] قطعاً براى تو سحرى مثل آن خواهیم آورد، پس میان ما و خودت موعدى بگذار که نه ما آن را خلاف کنیم و نه تو، [آن هم‌] در جایى هموار.»

[موسى‌] گفت: «موعد شما روز جشن باشد که مردم پیش از ظهر گرد مى‌آیند.»

پس فرعون رفت و [همه‌] نیرنگ خود را گرد آورد و بازآمد.

موسى به [ساحران‌] گفت: «واى بر شما، به خدا دروغ مبندید که شما را به عذابى [سخت‌] هلاک مى‌کند، و هر که دروغ بندد نومید مى‌گردد.»

[ساحران‌] میان خود، در باره کارشان به نزاع برخاستند و به نجوا پرداختند.

[فرعونیان‌] گفتند: «قطعاً این دو تن ساحرند [و] مى‌خواهند شما را با سحر خود از سرزمینتان بیرون کنند، و آیین والاى شما را براندازند.»

پس نیرنگ خود را گرد آورید و به صف پیش آیید. در حقیقت، امروز هر که فایق آید خوشبخت مى‌شود.»

[ساحران‌] گفتند: «اى موسى، یا تو مى‌افکنى یا [ما] نخستین کس باشیم که مى اندازیم؟»

گفت: «[نه،] بلکه شما بیندازید.» پس ناگهان ریسمانها و چوبدستى‌هایشان، بر اثر سِحْرشان، در خیال او، [چنین‌] مى‌نمود که آنها به شتاب مى‌خزند.

و موسى در خود بیمى احساس کرد.

گفتیم: «مترس که تو خود برترى؛

و آنچه در دست راست دارى بینداز، تا هر چه را ساخته‌اند ببلعد. در حقیقت، آنچه سرهم‌بندى کرده‌اند، افسون افسونگر است، و افسونگر هر جا برود رستگار نمى شود.»

پس ساحران به سجده درافتادند. گفتند: «به پروردگار موسى و هارون ایمان آوردیم.»

[فرعون‌] گفت: «آیا پیش از آنکه به شما اجازه دهم، به او ایمان آوردید؟ قطعاً او بزرگ شماست که به شما سحر آموخته است، پس بى‌شک دستهاى شما و پاهایتان را یکى از راست و یکى از چپ قطع مى‌کنم و شما را بر تنه‌هاى درخت خرما به دار مى‌آویزم، تا خوب بدانید عذاب کدام یک از ما سخت‌تر و پایدارتر است.»

گفتند: «ما هرگز تو را بر معجزاتى که به سوى ما آمده و [بر] آن کس که ما را پدید آورده است، ترجیح نخواهیم داد؛ پس هر حکمى مى‌خواهى بکن که تنها در این زندگى دنیاست که [تو] حکم مى‌رانى.

ما به پروردگارمان ایمان آوردیم، تا گناهان ما و آن سحرى که ما را بدان واداشتى بر ما ببخشاید، و خدا بهتر و پایدارتر است.»

در حقیقت، هر که به نزد پروردگارش گنهکار رود، جهنم براى اوست. در آن نه مى‌میرد و نه زندگى مى‌یابد.

و هر که مؤمن به نزد او رود، در حالى که کارهاى شایسته انجام داده باشد، براى آنان درجات والا خواهد بود:

بهشتهاى عدن که از زیر [درختان‌] آن جویبارها روان است. جاودانه در آن مى‌مانند، و این است پاداش کسى که به پاکى گراید.

و در حقیقت به موسى وحى کردیم که: «بندگانم را شبانه ببر، و راهى خشک در دریا براى آنان باز کن که نه از فرارسیدن [دشمن‌] بترسى و نه [از غرق‌شدن‌] بیمناک باشى.»

پس فرعون با لشکریانش آنها را دنبال کرد، و[لى‌] از دریا آنچه آنان را فرو پوشانید، فرو پوشانید.

و فرعون قوم خود را گمراه کرد و هدایت ننمود.

«اى فرزندان اسرائیل، در حقیقت، [ما] شما را از [دست‌] دشمنتان رهانیدیم، و در جانب راست طور با شما وعده نهادیم و بر شما ترنجبین و بلدرچین فرو فرستادیم.

از خوراکیهاى پاکیزه‌اى که روزى شما کردیم، بخورید و[لى‌] در آن زیاده‌روى مکنید که خشم من بر شما فرود آید، و هر کس خشم من بر او فرود آید، قطعاً در [ورطه‌] هلاکت افتاده است.

و به یقین، من آمرزنده کسى هستم که توبه کند و ایمان بیاورد و کار شایسته نماید و به راه راست راهسپر شود.»

«و اى موسى، چه چیز تو را [دور] از قوم خودت، به شتاب واداشته است؟»

گفت: «اینان در پى منند، و من -اى پروردگارم- به سویت شتافتم تا خشنود شوى.»

فرمود: «در حقیقت، ما قوم تو را پس از [عزیمت‌] تو آزمودیم و سامرى آنها را گمراه ساخت.»

پس موسى خشمگین و اندوهناک به سوى قوم خود برگشت [و] گفت: «اى قوم من، آیا پروردگارتان به شما وعده نیکو نداد؟ آیا این مدت بر شما طولانى مى‌نمود، یا خواستید خشمى از پروردگارتان بر شما فرود آید که با وعده من مخالفت کردید؟»

گفتند: «ما به اختیار خود با تو خلاف وعده نکردیم، ولى از زینت‌آلات قوم، بارهایى سنگین بر دوش داشتیم و آنها را افکندیم و [خود] سامرى [هم زینت‌آلاتش را] همین گونه بینداخت.

پس براى آنان پیکر گوساله‌اى که صدایى داشت بیرون آورد، و [او و پیروانش‌] گفتند: «این خداى شما و خداى موسى است، و [پیمان خدا را] فراموش کرد.»

مگر نمى‌بینند که [گوساله‌] پاسخ سخن آنان را نمى‌دهد و به حالشان سود و زیانى ندارد؟

و در حقیقت، هارون قبلا به آنان گفته بود: «اى قوم من، شما به وسیله این [گوساله‌] مورد آزمایش قرار گرفته‌اید، و پروردگار شما [خداى‌] رحمان است، پس مرا پیروى کنید و فرمان مرا پذیرا باشید.»

گفتند: «ما هرگز از پرستش آن دست بر نخواهیم داشت تا موسى به سوى ما بازگردد.»

[موسى‌] گفت: «اى هارون، وقتى دیدى آنها گمراه شدند چه چیز مانع تو شد،

که از من پیروى کنى؟ آیا از فرمانم سر باز زدى؟»

گفت: «اى پسر مادرم، نه ریش مرا بگیر و نه [موى‌] سرم را، من ترسیدم بگویى: میان بنى‌اسرائیل تفرقه انداختى و سخنم را مراعات نکردى.»

[موسى‌] گفت: «اى سامرى، منظور تو چه بود؟»

گفت: «به چیزى که [دیگران‌] به آن پى نبردند، پى بردم، و به قدر مشتى از رد پاى فرستاده [خدا، جبرئیل‌] برداشتم و آن را در پیکر [گوساله‌] انداختم، و نفس من برایم چنین فریبکارى کرد.»

گفت: «پس برو که بهره تو در زندگى این باشد که [به هر که نزدیک تو آمد] بگویى: [به من‌] دست مزنید و تو را موعدى خواهد بود که هرگز از آن تخلف نخواهى کرد، و [اینک‌] به آن خدایى که پیوسته ملازمش بودى بنگر، آن را قطعاً مى‌سوزانیم و خاکسترش مى‌کنیم [و] در دریا فرو مى‌پاشیم.»

«معبود شما تنها آن خدایى است که جز او معبودى نیست، و دانش او همه چیز را در بر گرفته است.»

این گونه از اخبار پیشین بر تو حکایت مى‌رانیم، و مسلماً به تو از جانب خود قرآنى داده‌ایم.

هر کس از [پیروى‌] آن روى برتابد، روز قیامت بار گناهى بر دوش مى‌گیرد.

پیوسته در آن [حال‌] مى‌ماند، و چه بد بارى روز قیامت خواهند داشت.

[همان‌] روزى که در صور دمیده مى‌شود، و در آن روز مجرمان را کبودچشم برمى‌انگیزیم.

میان خود به طور پنهانى با یکدیگر مى‌گویند: «شما [در دنیا] جز ده [روز، بیش‌] نمانده‌اید.»

ما داناتریم به آنچه مى‌گویند، آنگاه که نیک‌آیین‌ترین آنان مى‌گوید: «جز یک روز، بیش نمانده‌اید.»

و از تو در باره کوهها مى‌پرسند، بگو: «پروردگارم آنها را [در قیامت‌] ریز ریز خواهد ساخت،

پس آنها را پهن و هموار خواهد کرد،

نه در آن کژى مى‌بینى و نه ناهموارى.

در آن روز، [همه مردم‌]، داعى [حق‌] را -که هیچ انحرافى در او نیست- پیروى مى‌کنند، و صداها در مقابل [خداى‌] رحمان خاشع مى‌گردد، و جز صدایى آهسته نمى‌شنوى.

در آن روز، شفاعت [به کسى‌] سود نبخشد، مگر کسى را که [خداى‌] رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آید.

آنچه را که آنان در پیش دارند و آنچه را که پشت سر گذاشته‌اند مى‌داند، و حال آنکه ایشان بدان دانشى ندارند.

و چهره‌ها براى آن [خداى‌] زنده پاینده خضوع مى‌کنند، و آن کس که ظلمى بر دوش دارد نومید مى‌ماند.

و هر کس کارهاى شایسته کند، در حالى که مؤمن باشد، نه از ستمى مى‌هراسد و نه از کاسته شدن [حقّش‌].

و این گونه آن را [به صورت‌] قرآنى عربى نازل کردیم، و در آن از انواع هشدارها سخن آوردیم، شاید آنان راه تقوا در پیش گیرند، یا [این کتاب‌] پندى تازه براى آنان بیاورد.

پس بلندمرتبه است خدا، فرمانرواى بر حق، و در [خواندن‌] قرآن، پیش از آنکه وحى آن بر تو پایان یابد، شتاب مکن، و بگو: «پروردگارا، بر دانشم بیفزاى.»

و به یقین پیش از این با آدم پیمان بستیم، و[لى آن را] فراموش کرد، و براى او عزمى [استوار] نیافتیم.

و [یاد کن‌] هنگامى را که به فرشتگان گفتیم: «براى آدم سجده کنید.» پس، جز ابلیس که سر باز زد [همه‌] سجده کردند.

پس گفتیم: «اى آدم، در حقیقت، این [ابلیس‌] براى تو و همسرت دشمنى [خطرناک‌] است، زنهار تا شما را از بهشت به در نکند تا تیره‌بخت گردى.»

در حقیقت براى تو در آنجا این [امتیاز] است که نه گرسنه مى‌شوى و نه برهنه مى‌مانى.

و [هم‌] اینکه در آنجا نه تشنه مى‌گردى و نه آفتاب‌زده.

پس شیطان او را وسوسه کرد، گفت: «اى آدم، آیا تو را به درخت جاودانگى و مُلکى که زایل نمى‌شود، راه نمایم؟»

آنگاه از آن [درخت ممنوع‌] خوردند و برهنگى آنان برایشان نمایان شد و شروع کردند به چسبانیدن برگهاى بهشت بر خود. و [این گونه‌] آدم به پروردگار خود عصیان ورزید و بیراهه رفت.

سپس پروردگارش او را برگزید و بر او ببخشود و [وى را] هدایت کرد.

فرمود: «همگى از آن [مقام‌] فرود آیید، در حالى که بعضى از شما دشمن بعضى دیگر است، پس اگر براى شما از جانب من رهنمودى رسد، هر کس از هدایتم پیروى کند نه گمراه مى‌شود و نه تیره‌بخت.

و هر کس از یاد من دل بگرداند، در حقیقت، زندگى تنگ [و سختى‌] خواهد داشت، و روز رستاخیز او را نابینا محشور مى‌کنیم.»

مى‌گوید: «پروردگارا، چرا مرا نابینا محشور کردى با آنکه بینا بودم؟»

مى‌فرماید: «همان طور که نشانه‌هاى ما بر تو آمد و آن را به فراموشى سپردى، امروز همان گونه فراموش مى‌شوى.»

و این گونه هر که را به افراط گراییده و به نشانه‌هاى پروردگارش نگرویده است سزا مى‌دهیم، و قطعاً شکنجه آخرت سخت‌تر و پایدارتر است.

آیا براى هدایتشان کافى نبود که [ببینند] چه نسلها را پیش از آنان نابود کردیم که [اینک آنها] در سراهاى ایشان راه مى‌روند؟ به راستى براى خردمندان در این [امر] نشانه‌هایى [عبرت‌انگیز] است.

و اگر سخنى از پروردگارت پیشى نگرفته و موعدى معین مقرر نشده بود، قطعاً [عذاب آنها] لازم مى‌آمد.

پس بر آنچه مى‌گویند شکیبا باش، و پیش از بر آمدن آفتاب و قبل از فرو شدن آن، با ستایش پروردگارت [او را] تسبیح گوى، و برخى از ساعات شب و حوالى روز را به نیایش پرداز، باشد که خشنود گردى.

و زنهار به سوى آنچه اصنافى از ایشان را از آن برخوردار کردیم [و فقط] زیور زندگى دنیاست تا ایشان را در آن بیازماییم، دیدگان خود مدوز، و [بدان که‌] روزىِ پروردگار تو بهتر و پایدارتر است.

و کسان خود را به نماز فرمان ده و خود بر آن شکیبا باش. ما از تو جویاى روزى نیستیم، ما به تو روزى مى‌دهیم، و فرجام [نیک‌] براى پرهیزگارى است.

و گفتند: «چرا از جانب پروردگارش معجزه‌اى براى ما نمى‌آورد؟» آیا دلیل روشن آنچه در صحیفه‌هاى پیشین است براى آنان نیامده است؟

و اگر ما آنان را قبل از [آمدن قرآن‌] به عذابى هلاک مى‌کردیم، قطعاً مى‌گفتند: «پروردگارا، چرا پیامبرى به سوى ما نفرستادى تا پیش از آنکه خوار و رسوا شویم از آیات تو پیروى کنیم؟»

بگو: «همه در انتظارند. پس در انتظار باشید. زودا که بدانید یاران راه راست کیانند و چه کسى راه‌یافته است.»