سوره مریم با ترجمه فارسی و صوت

کاف، ها، یا، عین، صاد.

[این‌] یادى از رحمت پروردگار تو [در باره‌] بنده‌اش زکریاست.

آنگاه که [زکریا] پروردگارش را آهسته ندا کرد.

گفت: «پروردگارا، من استخوانم سست گردیده و [موى‌] سرم از پیرى سپید گشته، و -اى پروردگار من- هرگز در دعاى تو ناامید نبوده‌ام.»

و من پس از خویشتن از بستگانم بیمناکم و زنم نازاست، پس از جانب خود ولىّ [و جانشینى‌] به من ببخش،

که از من ارث برد و از خاندان یعقوب [نیز] ارث برد، و او را -اى پروردگار من- پسندیده گردان.

اى زکریا، ما تو را به پسرى -که نامش یحیى است- مژده مى‌دهیم، که قبلاً همنامى براى او قرار نداده‌ایم.

گفت: «پروردگارا، چگونه مرا پسرى خواهد بود و حال آنکه زنم نازاست و من از سالخوردگى ناتوان شده‌ام؟»

[فرشته‌] گفت: «[فرمان‌] چنین است. پروردگار تو گفته که این [کار] بر من آسان است، و تو را در حالى که چیزى نبودى قبلاً آفریده‌ام.»

گفت: «پروردگارا، نشانه‌اى براى من قرار ده» فرمود: «نشانه تو این است که سه شبانه [روز] با اینکه سالمى با مردم سخن نمى‌گویى.»

پس، از محراب بر قوم خویش درآمد و ایشان را آگاه گردانید که روز و شب به نیایش بپردازید.

اى یحیى، کتاب [خدا] را به جد و جهد بگیر، و از کودکى به او نبوّت دادیم.

و [نیز] از جانب خود، مهربانى و پاکى [به او دادیم‌] و تقواپیشه بود.

و با پدر و مادر خود نیک‌رفتار بود و زورگویى نافرمان نبود.

و درود بر او، روزى که زاده شد و روزى که مى‌میرد و روزى که زنده برانگیخته مى‌شود.

و در این کتاب از مریم یاد کن، آنگاه که از کسان خود، در مکانى شرقى به کنارى شتافت.

و در برابر آنان پرده‌اى بر خود گرفت. پس روح خود را به سوى او فرستادیم تا به [شکل‌] بشرى خوش‌اندام بر او نمایان شد.

[مریم‌] گفت: «اگر پرهیزگارى، من از تو به خداى رحمان پناه مى‌برم.»

گفت: «من فقط فرستاده پروردگار توام، براى اینکه به تو پسرى پاکیزه ببخشم.»

گفت: «چگونه مرا پسرى باشد با آنکه دست بشرى به من نرسیده و بدکار نبوده‌ام؟»

گفت: « [فرمان‌] چنین است، پروردگار تو گفته که آن بر من آسان است، و تا او را نشانه‌اى براى مردم و رحمتى از جانب خویش قرار دهیم، و [این‌] دستورى قطعى بود.»

پس [مریم‌] به او [=عیسى‌] آبستن شد و با او به مکان دورافتاده‌اى پناه جست.

تا درد زایمان، او را به سوى تنه درخت خرمایى کشانید. گفت: «اى کاش، پیش از این مرده بودم و یکسر فراموش‌شده بودم.»

پس، از زیرِ [پاى‌] او [فرشته‌] وى را ندا داد که: غم مدار، پروردگارت زیر [پاى‌] تو چشمه آبى پدید آورده است.

و تنه درخت خرما را به طرف خود [بگیر و] بتکان، بر تو خرماى تازه مى‌ریزد.

و بخور و بنوش و دیده روشن دار. پس اگر کسى از آدمیان را دیدى، بگوى: «من براى [خداى‌] رحمان روزه نذر کرده‌ام، و امروز مطلقاً با انسانى سخن نخواهم گفت.»

پس [مریم‌] در حالى که او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد. گفتند: «اى مریم، به راستى کار بسیار ناپسندى مرتکب شده‌اى.»

اى خواهر هارون، پدرت مرد بدى نبود و مادرت [نیز] بدکاره نبود.

[مریم‌] به سوى [عیسى‌] اشاره کرد. گفتند: «چگونه با کسى که در گهواره [و] کودک است سخن بگوییم؟»

[کودک‌] گفت: «منم بنده خدا، به من کتاب داده و مرا پیامبر قرار داده است،

و هر جا که باشم مرا با برکت ساخته، و تا زنده‌ام به نماز و زکات سفارش کرده است،

و مرا نسبت به مادرم نیکوکار کرده و زورگو و نافرمانم نگردانیده است،

و درود بر من، روزى که زاده شدم و روزى که مى‌میرم و روزى که زنده برانگیخته مى‌شوم.»

این است [ماجراى‌] عیسى پسر مریم، [همان‌] گفتار درستى که در آن شک مى‌کنند.

خدا را نسزد که فرزندى برگیرد. منزّه است او؛ چون کارى را اراده کند، همین قدر به آن مى‌گوید: «موجود شو»، پس بى‌درنگ موجود مى‌شود.

و در حقیقت، خداست که پروردگار من و پروردگار شماست، پس او را بپرستید. این است راه راست.

اما دسته‌ها[ى گوناگون‌] از میان آنها به اختلاف پرداختند، پس واى بر کسانى که کافر شدند از مشاهده روزى دهشتناک.

چه شنوا و بینایند روزى که به سوى ما مى‌آیند، ولى ستمگران امروز در گمراهى آشکارند.

و آنان را از روز حسرت بیم ده، آنگاه که داورى انجام گیرد، و حال آنکه آنها [اکنون‌] در غفلتند و سر ایمان آوردن ندارند.

ماییم که زمین را با هر که در آن است، به میراث مى‌بریم و [همه‌] به سوى ما بازگردانیده مى‌شوند.

و در این کتاب به یاد ابراهیم پرداز، زیرا او پیامبرى بسیار راستگوى بود.

چون به پدرش گفت: «پدر جان، چرا چیزى را که نمى‌شنود و نمى‌بیند و از تو چیزى را دور نمى‌کند مى‌پرستى؟

اى پدر، به راستى مرا از دانش [وحى، حقایقى به دست‌] آمده که تو را نیامده است. پس، از من پیروى کن تا تو را به راهى راست هدایت نمایم،

پدر جان، شیطان را مپرست، که شیطان [خداى‌] رحمان را عصیانگر است،

پدر جان، من مى‌ترسم از جانب [خداى‌] رحمان عذابى به تو رسد و تو یار شیطان باشى.»

گفت: «اى ابراهیم، آیا تو از خدایان من متنفّرى؟ اگر باز نایستى تو را سنگسار خواهم کرد، و [برو] براى مدّتى طولانى از من دور شو.»

[ابراهیم‌] گفت: «درود بر تو باد، به زودى از پروردگارم براى تو آمرزش مى‌خواهم، زیرا او همواره نسبت به من پر مهر بوده است،

و از شما و [از] آنچه غیر از خدا مى‌خوانید کناره مى‌گیرم و پروردگارم را مى‌خوانم. امیدوارم که در خواندن پروردگارم ناامید نباشم.»

و چون از آنها و [از] آنچه به جاى خدا مى‌پرستیدند کناره گرفت، اسحاق و یعقوب را به او عطا کردیم و همه را پیامبر گردانیدیم.

و از رحمت خویش به آنان ارزانى داشتیم، و ذکر خیرِ بلندى برایشان قرار دادیم.

و در این کتاب از موسى یاد کن، زیرا که او پاکدل و فرستاده‌اى پیامبر بود.

و از جانب راست طور، او را ندا دادیم، و در حالى که با وى راز گفتیم او را به خود نزدیک ساختیم.

و به رحمت خویش برادرش هارون پیامبر را به او بخشیدیم.

و در این کتاب از اسماعیل یاد کن، زیرا که او درست‌وعده و فرستاده‌اى پیامبر بود.

و خاندان خود را به نماز و زکات فرمان مى‌داد و همواره نزد پروردگارش پسندیده‌[رفتار] بود.

و در این کتاب از ادریس یاد کن که او راستگویى پیامبر بود.

و [ما] او را به مقامى بلند ارتقا دادیم.

آنان کسانى از پیامبران بودند که خداوند بر ایشان نعمت ارزانى داشت: از فرزندان آدم بودند و از کسانى که همراه نوح [بر کشتى‌] سوار کردیم؛ و از فرزندان ابراهیم و اسرائیل و از کسانى که [آنان را] هدایت نمودیم و برگزیدیم؛ [و] هر گاه آیات [خداى‌] رحمان بر ایشان خوانده مى‌شد، سجده‌کنان و گریان به خاک مى‌افتادند.

آنگاه، پس از آنان جانشینانى به جاى ماندند که نماز را تباه ساخته و از هوسها پیروى کردند، و به زودى [سزاى‌] گمراهى [خود] را خواهند دید.

مگر آنان که توبه کرده و ایمان آورده و کار شایسته انجام دادند، که آنان به بهشت درمى‌آیند و ستمى بر ایشان نخواهد رفت.

باغهاى جاودانى که [خداى‌] رحمان به بندگانش در جهان ناپیدا وعده داده است. در حقیقت، وعده او انجام‌شدنى است.

در آنجا سخن بیهوده‌اى نمى‌شنوند، جز درود. و روزى‌شان صبح و شام در آنجا [آماده‌] است.

این همان بهشتى است که به هر یک از بندگان ما که پرهیزگار باشند به میراث مى‌دهیم.

و [ما فرشتگان‌] جز به فرمان پروردگارت نازل نمى‌شویم. آنچه پیش روى ما و آنچه پشت سر ما و آنچه میان این دو است، [همه‌] به او اختصاص دارد، و پروردگارت هرگز فراموشکار نبوده است.

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است. پس او را بپرست و در پرستش او شکیبا باش. آیا براى او همنامى مى‌شناسى؟

و انسان مى‌گوید: «آیا وقتى بمیرم، راستى زنده [از قبر] بیرون آورده مى‌شوم؟»

آیا انسان به یاد نمى‌آورد که ما او را قبلاً آفریده‌ایم و حال آنکه چیزى نبوده است؟

پس، به پروردگارت سوگند که آنها را با شیاطین محشور خواهیم ساخت، سپس در حالى که به زانو درآمده‌اند، آنان را گرداگرد دوزخ حاضر خواهیم کرد.

آنگاه از هر دسته‌اى، کسانى از آنان را که بر [خداى‌] رحمان سرکش‌تر بوده‌اند، بیرون خواهیم کشید.

پس از آن، به کسانى که براى درآمدن به [جهنّم‌] سزاوارترند خود داناتریم.

و هیچ کس از شما نیست مگر [اینکه‌] در آن وارد مى‌گردد. این [امر] همواره بر پروردگارت حکمى قطعى است.

آنگاه کسانى را که پرهیزگار بوده‌اند مى‌رهانیم، و ستمگران را به زانو درافتاده در [دوزخ‌] رها مى‌کنیم.

و چون آیات روشن ما بر آنان خوانده شود، کسانى که کفر ورزیده‌اند به آنان که ایمان آورده‌اند مى‌گویند: «کدام یک از [ما] دو گروه جایگاهش بهتر و محفلش آراسته‌تر است؟»

و چه بسیار نسلها را پیش از آنان نابود کردیم، که اثاثى بهتر و ظاهرى فریباتر داشتند.

بگو: «هر که در گمراهى است [خداى‌] رحمان به او تا زمانى مهلت مى‌دهد، تا وقتى آنچه به آنان وعده داده مى‌شود: یا عذاب، یا روز رستاخیز را ببینند؛ پس به زودى خواهند دانست جایگاه چه کسى بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است.»

و خداوند کسانى را که هدایت یافته‌اند بر هدایتشان مى‌افزاید، و نیکیهاى ماندگار، نزد پروردگارت از حیث پاداش بهتر و خوش‌فرجام‌تر است.

آیا دیدى آن کسى را که به آیات ما کفر ورزید و گفت: «قطعاً به من مال و فرزند [بسیار] داده خواهد شد»؟

آیا بر غیب آگاه شده یا از [خداى‌] رحمان عهدى گرفته است؟

نه چنین است. به زودى آنچه را مى‌گوید، مى‌نویسیم و عذاب را براى او خواهیم افزود.

و آنچه را مى‌گوید، از او به ارث مى‌بریم و تنها به سوى ما خواهد آمد.

و به جاى خدا، معبودانى اختیار کردند تا براى آنان [مایه‌] عزّت باشد.

نه چنین است. به زودى [آن معبودان‌] عبادت ایشان را انکار مى‌کنند و دشمن آنان مى‌گردند.

آیا ندانستى که ما شیطانها را بر کافران گماشته‌ایم، تا آنان را [به گناهان‌] تحریک کنند؟

پس بر ضد آنان شتاب مکن، که ما [روزها] را براى آنها شماره مى‌کنیم.

[یاد کن‌] روزى را که پرهیزگاران را به سوى [خداى‌] رحمان گروه گروه محشور مى‌کنیم.

و مجرمان را با حال تشنگى به سوى دوزخ مى‌رانیم.

[آنان‌] اختیار شفاعت را ندارند، جز آن کس که از جانب [خداى‌] رحمان پیمانى گرفته است.

و گفتند: «[خداى‌] رحمان فرزندى اختیار کرده است.»

واقعاً چیز زشتى را [بر زبان‌] آوردید.

چیزى نمانده است که آسمانها از این [سخن‌] بشکافند و زمین چاک خورد و کوهها به شدت فرو ریزند.

از اینکه براى [خداى‌] رحمان فرزندى قایل شدند.

[خداى‌] رحمان را نسزد که فرزندى اختیار کند.

هر که در آسمانها و زمین است جز بنده‌وار به سوى [خداى‌] رحمان نمى‌آید.

و یقیناً آنها را به حساب آورده و به دقت شماره کرده است.

و روز قیامت همه آنها تنها، به سوى او خواهند آمد.

کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌اند، به زودى [خداى‌] رحمان براى آنان محبتى [در دلها] قرار مى‌دهد.

در حقیقت، ما این [قرآن‌] را بر زبان تو آسان ساختیم تا پرهیزگاران را بدان نوید، و مردم ستیزه‌جو را بدان بیم دهى.

و چه بسیار نسلها که پیش از آنان هلاک کردیم. آیا کسى از آنان را مى‌یابى یا صدایى از ایشان مى‌شنوى؟