سوره شوری با ترجمه فارسی و صوت

حاء، میم،

عین، سین، قاف.

این گونه، خداى نیرومند حکیم به سوى تو و به سوى کسانى که پیش از تو بودند، وحى مى‌کند.

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آنِ اوست و او بلندمرتبه بزرگ است.

چیزى نمانده که آسمانها از فرازشان بشکافند و [حال آنکه‌] فرشتگان به سپاس پروردگارشان تسبیح مى‌گویند و براى کسانى که در زمین هستند آمرزش مى‌طلبند. آگاه باش، در حقیقت خداست که آمرزنده مهربان است.

و کسانى که به جاى او دوستانى براى خود گرفته‌اند، خدا بر ایشان نگهبان است و تو بر آنان گمارده نیستى.

و بدین گونه قرآن عربى به سوى تو وحى کردیم تا [مردم‌] مکّه و کسانى را که پیرامون آنند هشدار دهى، و از روز گردآمدن [خلق‌] -که تردیدى در آن نیست- بیم دهى؛ گروهى در بهشتند و گروهى در آتش.

و اگر خدا مى‌خواست، قطعاً آنان را امتى یگانه مى‌گردانید، لیکن هر که را بخواهد، به رحمت خویش درمى‌آورد و ستمگران نه یارى دارند و نه یاورى.

آیا به جاى او دوستانى براى خود گرفته‌اند؟ خداست که دوست راستین است، و اوست که مردگان را زنده مى‌کند، و هموست که بر هر چیزى تواناست.

و در باره هر چیزى اختلاف پیدا کردید، داوریش به خدا [ارجاع مى‌گردد]. چنین خدایى پروردگار من است. بر او توکل کردم و به سوى او بازمى‌گردم.

پدیدآورنده آسمانها و زمین است. از خودتان براى شما جفتهایى قرار داد، و از دامها [نیز] نر و ماده [قرار داد]. بدین وسیله شما را بسیار مى‌گرداند. چیزى مانند او نیست و اوست شنواى بینا.

کلیدهاى آسمانها و زمین از آنِ اوست. براى هر کس که بخواهد روزى را گشاده یا تنگ مى‌گرداند. اوست که بر هر چیزى داناست.

از [احکام‌] دین، آنچه را که به نوح در باره آن سفارش کرد، براى شما تشریع کرد و آنچه را به تو وحى کردیم و آنچه را که در باره آن به ابراهیم و موسى و عیسى سفارش نمودیم که: «دین را برپا دارید و در آن تفرقه‌اندازى مکنید.» بر مشرکان آنچه که ایشان را به سوى آن فرا مى‌خوانى، گران مى‌آید. خدا هر که را بخواهد، به سوى خود برمى‌گزیند، و هر که را که از در توبه درآید، به سوى خود راه مى‌نماید.

و فقط پس از آنکه علم برایشان آمد، راه تفرقه پیمودند [آن هم‌] به صرف حسد [و برترى جویى‌] میان همدیگر. و اگر سخنى [دایر بر تأخیر عذاب‌] از جانب پروردگارت تا زمانى معیّن، پیشى نگرفته بود، قطعاً میانشان داورى شده بود. و کسانى که بعد از آنان کتاب [تورات‌] را میراث یافتند واقعاً در باره او در تردیدى سخت [دچار]اند.

بنابراین به دعوت پرداز، و همان گونه که مأمورى ایستادگى کن، و هوسهاى آنان را پیروى مکن و بگو: «به هر کتابى که خدا نازل کرده است ایمان آوردم و مأمور شدم که میان شما عدالت کنم؛ خدا پروردگار ما و پروردگار شماست؛ اعمال ما از آنِ ما و اعمال شما از آنِ شماست؛ میان ما و شما خصومتى نیست؛ خدا میان ما را جمع مى‌کند، و فرجام به سوى اوست.

و کسانى که در باره خدا پس از اجابت [دعوت‌] او به مجادله مى‌پردازند، حجّتشان پیش پروردگارشان باطل است، و خشمى [از خدا] برایشان است و براى آنان عذابى سخت خواهد بود.

خدا همان کسى است که کتاب و وسیله سنجش را به حق فرود آورد، و تو چه مى‌دانى شاید رستاخیز نزدیک باشد.

کسانى که به آن ایمان ندارند شتابزده آن را مى‌خواهند، و کسانى که ایمان آورده‌اند، از آن هراسناکند و مى‌دانند که آن حقّ است. بدان که آنان که در مورد قیامت تردید مى‌ورزند، قطعاً در گمراهى دور و درازى‌اند.

خدا نسبت به بندگانش مهربان است: هر که را بخواهد روزى مى‌دهد و اوست نیرومند غالب.

کسى که کِشت آخرت بخواهد، براى وى در کِشته‌اش مى‌افزاییم، و کسى که کِشت این دنیا را بخواهد به او از آن مى‌دهیم و[لى‌] در آخرت او را نصیبى نیست.

آیا براى آنان شریکانى است که در آنچه خدا بدان اجازه نداده، برایشان بنیاد آیینى نهاده‌اند؟ و اگر فرمان قاطع [در باره تأخیر عذاب در کار] نبود مسلماً میانشان داورى مى‌شد؛ و براى ستمکاران شکنجه‌اى پر درد است.

[در قیامت‌] ستمگران را از آنچه انجام داده‌اند، هراسناک مى‌بینى و [جزاى عملشان‌] به آنان خواهد رسید، و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌اند در باغهاى بهشتند. آنچه را بخواهند نزد پروردگارشان خواهند داشت؛ این است همان فضل عظیم.

این همان [پاداشى‌] است که خدا بندگان خود را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌اند [بدان‌] مژده داده است. بگو: «به ازاى آن [رسالت‌] پاداشى از شما خواستار نیستم، مگر دوستى در باره خویشاوندان.» و هر کس نیکى به جاى آورد [و طاعتى اندوزد]، براى او در ثواب آن خواهیم افزود. قطعاً خدا آمرزنده و قدرشناس است.

آیا مى‌گویند: «بر خدا دروغى بسته است؟» پس اگر خدا بخواهد بر دلت مُهر مى نهد؛ و خدا باطل را محو و حقیقت را با کلمات خویش پا برجا مى‌کند. اوست که به راز دلها داناست.

و اوست کسى که توبه را از بندگان خود مى‌پذیرد و از گناهان درمى‌گذرد و آنچه مى‌کنید مى‌داند.

و [درخواست‌] کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‌اند اجابت مى‌کند و از فضل خویش به آنان زیاده مى‌دهد، و[لى‌] براى کافران عذاب سختى خواهد بود.

و اگر خدا روزى را بر بندگانش فراخ گرداند، مسلماً در زمین سر به عصیان برمى‌دارند، لیکن آنچه را بخواهد به اندازه‌اى [که مصلحت است‌] فرو مى‌فرستد. به راستى که او به [حال‌] بندگانش آگاهِ بیناست.

و اوست کسى که باران را -پس از آنکه [مردم‌] نومید شدند- فرود مى‌آورد، و رحمت خویش را مى‌گسترد و هموست سرپرست ستوده.

و از نشانه‌هاى [قدرت‌] اوست آفرینش آسمانها و زمین و آنچه از [انواع‌] جنبنده در میان آن دو پراکنده است، و او هرگاه بخواهد بر گردآوردن آنان تواناست.

و هر [گونه‌] مصیبتى به شما برسد به سبب دستاورد خود شماست، و [خدا] از بسیارى درمى‌گذرد.

و شما در زمین درمانده کننده [خدا] نیستید، و جز خدا شما را سرپرست و یاورى نیست.

و از نشانه‌هاى او سفینه‌هاى کوه‌آسا در دریاست.

اگر بخواهد باد را ساکن مى‌گرداند و [سفینه‌ها] بر پشت [آب‌] متوقف مى‌مانند. قطعاً در این [امر] براى هر شکیباى شکرگزارى نشانه‌هاست.

یا به [سزاى‌] آنچه [کشتى‌نشینان‌] مرتکب شده‌اند هلاکشان کند، و[لى‌] از بسیارى درمى‌گذرد.

و [تا] آنان که در آیات ما مجادله مى‌کنند، بدانند که ایشان را [روى‌] گریزى نیست.

و آنچه به شما داده شده، برخوردارى [و کالاى‌] زندگى دنیاست، و آنچه پیش خداست براى کسانى که گرویده‌اند و به پروردگارشان اعتماد دارند بهتر و پایدارتر است.

و کسانى که از گناهان بزرگ و زشتکاریها خود را به دور مى‌دارند و چون به خشم درمى‌آیند درمى‌گذرند.

و کسانى که [نداى‌] پروردگارشان را پاسخ [مثبت‌] داده و نماز برپا کرده‌اند و کارشان در میانشان مشورت است و از آنچه روزیشان داده‌ایم انفاق مى‌کنند.

و کسانى که چون ستم بر ایشان رسد، یارى مى‌جویند [و به انتقام بر مى‌خیزند].

و جزاى بدى، مانند آن، بدى است. پس هر که درگذرد و نیکوکارى کند، پاداش او بر [عهده‌] خداست. به راستى او ستمگران را دوست نمى‌دارد.

و هر که پس از ستم [دیدن‌] خود، یارى جوید [و انتقام گیرد] راه [نکوهشى‌] بر ایشان نیست.

راه [نکوهش‌] تنها بر کسانى است که به مردم ستم مى‌کنند، و در [روى‌] زمین به ناحق سر برمى‌دارند. آنان عذابى دردناک [در پیش‌] خواهند داشت.

و هر که صبر کند و درگذرد، مسلماً این [خویشتن دارى، حاکى‌] از اراده قوى [در] کارهاست.

و هر که را خدا بى‌راه گذارد، پس از او یار [و یاور]ى نخواهد داشت، و ستمگران را مى‌بینى که چون عذاب را بنگرند مى‌گویند: «آیا راهى براى برگشتن [به دنیا] هست؟»

آنان را مى‌بینى [که چون‌] بر [آتش‌] عرضه مى‌شوند، از [شدت‌] زبونى، فروتن شده‌اند: زیرچشمى مى‌نگرند. و کسانى که گرویده‌اند مى‌گویند: «در حقیقت، زیانکاران کسانى‌اند که روز قیامت خودشان و کسانشان را دچار زیان کرده‌اند.» آرى، ستمکاران در عذابى پایدارند.

و جز خدا براى آنان دوستانى [دیگر] نیست که آنها را یارى کنند، و هر که را خدا بى‌راه کذارد هیچ راهى براى او نخواهد بود.

پیش از آنکه روزى فرا رسد که آن را از جانب خدا برگشتى نباشد، پروردگارتان را اجابت کنید. آن روز نه براى شما پناهى و نه برایتان [مجال‌] انکارى هست.

پس اگر روى برتابند، ما تو را بر آنان نگهبان نفرستاده‌ایم. بر عهده تو جز رسانیدن [پیام‌] نیست، و ما چون رحمتى از جانب خود به انسان بچشانیم، بدان شاد و سرمست گردد، و چون به [سزاى‌] دستاورد پیشین آنها، به آنان بدى رسد، انسان ناسپاسى مى‌کند.

فرمانروایى [مطلق‌] آسمانها و زمین از آنِ خداست؛ هر چه بخواهد مى‌آفریند؛ به هر کس بخواهد فرزند دختر و به هرکس بخواهد فرزند پسر مى‌دهد.

یا آنها را پسر[ان‌] و دختر[انى‌] توأم با یکدیگر مى‌گرداند، و هر که را بخواهد عقیم مى‌سازد. اوست داناى توانا.

و هیچ بشرى را نرسد که خدا با او سخن گوید جز [از راه‌] وحى یا از فراسوى حجابى، یا فرستاده‌اى بفرستد و به اذن او هر چه بخواهد وحى نماید. آرى، اوست بلندمرتبه سنجیده‌کار.

وهمین گونه، روحى از امر خودمان به سوى تو وحى کردیم. تو نمى‌دانستى کتاب چیست و نه ایمان [کدام است؟] ولى آن را نورى گردانیدیم که هر که از بندگان خود را بخواهیم به وسیله آن راه مى‌نماییم، و به راستى که تو به خوبى به راه راست هدایت مى‌کنى.

راه همان خدایى که آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آنِ اوست. هش‌دار که [همه‌] کارها به خدا بازمى‌گردد.