سوره فصلت با ترجمه فارسی و صوت

حاء، میم.

وحى [نامه‌]اى است از جانب [خداى‌] رحمتگر مهربان.

کتابى است که آیات آن، به روشنى بیان شده. قرآنى است به زبان عربى براى مردمى که مى‌دانند.

بشارتگر و هشداردهنده است. و[لى‌] بیشتر آنان رویگردان شدند، در نتیجه [چیزى را] نمى‌شنوند.

و گفتند: «دلهاى ما از آنچه ما را به سوى آن مى‌خوانى سخت محجوب و مهجور است. و در گوشهاى ما سنگینى و میان ما و تو پرده‌اى است؛ پس تو کار خود را بکن ما [هم‌] کار خود را مى‌کنیم.»

بگو: «من، بشرى چون شمایم، جز اینکه به من وحى مى‌شود که خداى شما خدایى یگانه است. پس مستقیماً به سوى او بشتابید و از او آمرزش بخواهید. و واى بر مشرکان.»

همان کسانى که زکات نمى‌دهند و آنان که به آخرت ناباورند.

کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌اند آنان را پاداشى بى‌پایان است.

بگو: «آیا این شمایید که واقعاً به آن کسى که زمین را در دو هنگام آفرید، کفر مى‌ورزید و براى او همتایانى قرار مى‌دهید؟ این است پروردگار جهانیان.»

و در [زمین‌]، از فراز آن [لنگرآسا] کوهها نهاد و در آن خیر فراوان پدید آورد، و مواد خوراکى آن را در چهار روز اندازه‌گیرى کرد [که‌] براى خواهندگان، درست [و متناسب با نیازهایشان‌] است.

سپس آهنگ [آفرینش‌] آسمان کرد، و آن بخارى بود. پس به آن و به زمین فرمود: «خواه یا ناخواه بیایید.» آن دو گفتند: «فرمان‌پذیر آمدیم.»

پس آنها را [به صورت‌] هفت آسمان، در دو هنگام مقرّر داشت و در هر آسمانى کار [مربوط به‌] آن را وحى فرمود، و آسمان [این‌] دنیا را به چراغها آذین کردیم و [آن را نیک‌] نگاه داشتیم؛ این است اندازه‌گیرى آن نیرومند دانا.

پس اگر روى برتافتند بگو: «شما را از آذرخشى چون آذرخش عاد و ثمود بر حذر داشتم.»

چون فرستادگان [ما] از پیش رو و از پشت سرشان بر آنان آمدند [و گفتند:] «زنهار، جز خدا را مپرستید»، گفتند: «اگر پروردگار ما مى‌خواست، قطعاً فرشتگانى فرومى‌فرستاد، پس ما به آنچه بدان فرستاده شده‌اید کافریم.»

و امّا عادیان، به ناحق، در زمین سر برافراشتند و گفتند: «از ما نیرومندتر کیست؟» آیا ندانسته‌اند که آن خدایى که خلقشان کرده خود از ایشان نیرومندتر است؟ و در نتیجه آیات ما را انکار مى‌کردند.

پس بر آنان تندبادى توفنده در روزهایى شوم فرستادیم تا در زندگى دنیا عذاب رسوایى را بدانان بچشانیم و قطعاً عذاب آخرت رسواکننده‌تر است و آنان یارى نخواهند شد.

و اما ثمودیان: پس آنان را راهبرى کردیم و[لى‌] کوردلى را بر هدایت ترجیح دادند، پس به [کیفر] آنچه مرتکب مى‌شدند صاعقه عذاب خفت‌آور آنان را فروگرفت.

و کسانى را که ایمان آورده بودند و پروا مى‌داشتند رهانیدیم.

و [یاد کن‌] روزى را که دشمنان خدا به سوى آتش گردآورده و بازداشت [و دسته دسته تقسیم‌] مى‌شوند.

تا چون بدان رسند، گوششان و دیدگانشان و پوستشان به آنچه مى‌کرده‌اند، بر ضدّشان گواهى دهند.

و به پوست [بدن‌] خود مى‌گویند: «چرا بر ضدّ ما شهادت دادید؟» مى‌گویند: «همان خدایى که هر چیزى را به زبان درآورده ما را گویا گردانیده است، و او نخستین بار شما را آفرید و به سوى او برگردانیده مى‌شوید.»

و [شما] از اینکه مبادا گوش و دیدگان و پوستتان بر ضدّ شما گواهى دهند [گناهانتان را] پوشیده نمى‌داشتید لیکن گمان داشتید که خدا بسیارى از آنچه را که مى‌کنید نمى‌داند.

و همین بود گمانتان که در باره پروردگارتان بردید؛ شما را هلاک کرد و از زیانکاران شدید.

پس اگر شکیبایى نمایند جایشان در آتش است و اگر از در پوزش درآیند مورد اجابت قرار نمى‌گیرند.

و براى آنان دمسازانى گذاشتیم، و آنچه در دسترس ایشان و آنچه در پى آنان بود در نظرشان زیبا جلوه دادند و فرمان [عذاب‌] در میان امّتهایى از جن و انس که پیش از آنان روزگار به سر برده بودند، بر ایشان واجب آمد، چرا که آنها زیانکاران بودند.

و کسانى که کافر شدند گفتند: «به این قرآن گوش مدهید و سخن لغو در آن اندازید، شاید شما پیروز شوید.»

و قطعاً کسانى را که کافر شده‌اند عذابى سخت مى‌چشانیم و حتماً آنها را به بدتر از آنچه مى‌کرده‌اند جزا مى‌دهیم.

آرى، سزاى دشمنان خدا همان آتش است که در آن، منزل همیشگى دارند. [این‌] جزا به کیفر آن است که نشانه‌هاى ما را انکار مى‌کردند.

و کسانى که کفر ورزیدند گفتند: «پروردگارا، آن دو [گمراه‌گرى‌] از جن و انس که ما را گمراه کردند به ما نشان ده تا آنها را زیر قدمهایمان بگذاریم تا زبون شوند.»

در حقیقت، کسانى که گفتند: «پروردگار ما خداست»؛ سپس ایستادگى کردند، فرشتگان بر آنان فرود مى‌آیند [و مى‌گویند:] «هان، بیم مدارید و غمین مباشید، و به بهشتى که وعده یافته بودید شاد باشید.

در زندگى دنیا و در آخرت دوستانتان ماییم، و هر چه دلهایتان بخواهد در [بهشت‌] براى شماست، و هر چه خواستار باشید در آنجا خواهید داشت؛

روزىِ آماده‌اى از سوى آمرزنده مهربان است.»

و کیست خوشگفتارتر از آن کس که به سوى خدا دعوت نماید و کار نیک کند و گوید: «من [در برابر خدا] از تسلیم‌شدگانم»؟

و نیکى با بدى یکسان نیست. [بدى را] آنچه خود بهتر است دفع کن؛ آنگاه کسى که میان تو و میان او دشمنى است، گویى دوستى یکدل مى‌گردد.

و این [خصلت‌] را جز کسانى که شکیبا بوده‌اند نمى‌یابند، و آن را جز صاحب بهره‌اى بزرگ، نخواهد یافت.

و اگر دمدمه‌اى از شیطان تو را از جاى درآورد، پس به خدا پناه ببر که او خود شنواى داناست.

و از نشانه‌هاى [حضور] او شب و روز و خورشید و ماه است؛ نه براى خورشید سجده کنید و نه براى ماه، و اگر تنها او را مى‌پرستید آن خدایى را سجده کنید که آنها را خلق کرده است.

پس اگر کبر ورزیدند، کسانى که در پیشگاه پروردگار تواند شبانه‌روز او را نیایش مى‌کنند و خسته نمى‌شوند.

و از [دیگر] نشانه‌هاى او این است که تو زمین را فسرده مى‌بینى و چون باران بر آن فروریزیم به جنبش درآید و بردمد. آرى، همان کسى که آن را زندگى بخشید قطعاً زنده‌کننده مردگان است. در حقیقت، او بر هر چیزى تواناست.

کسانى که در [فهم و ارائه‌] آیات ما کژ مى‌روند بر ما پوشیده نیستند. آیا کسى که در آتش افکنده مى‌شود بهتر است یا کسى که روز قیامت آسوده‌خاطر مى‌آید؟ هر چه مى‌خواهید بکنید که او به آنچه انجام مى‌دهید بیناست.

کسانى که به این قرآن -چون بدیشان رسید- کفر ورزیدند [به کیفر خود مى‌رسند] و به راستى که آن کتابى ارجمند است.

از پیش روى آن و از پشت سرش باطل به سویش نمى‌آید؛ وحى [نامه‌]اى است از حکیمى ستوده‌[صفات‌].

به تو جز آنچه به پیامبران پیش از تو گفته شده است گفته نمى‌شود. به راستى که پروردگار تو داراى آمرزش و دارنده کیفرى پر درد است.

و اگر [این کتاب را] قرآنى غیر عربى گردانیده بودیم، قطعاً مى‌گفتند: «چرا آیه‌هاى آن روشن بیان نشده؟ کتابى غیر عربى و [مخاطب آن‌] عرب زبان؟» بگو: «این [کتاب‌] براى کسانى که ایمان آورده‌اند رهنمود و درمانى است، و کسانى که ایمان نمى‌آورند در گوشهایشان سنگینى است و قرآن برایشان نامفهوم است، و [گویى‌] آنان را از جایى دور ندا مى‌دهند!

و به راستى موسى را کتاب [تورات‌] دادیم، پس در آن اختلاف واقع شد، و اگر از جانب پروردگارت فرمان [مهلت‌] سبقت نگرفته بود، قطعاً میانشان داورى شده بود؛ و در حقیقت آنان در باره آن به شکّى سخت دچارند.

هر که کار شایسته کند، به سود خود اوست؛ و هر که بدى کند، به زیان خود اوست، و پروردگار تو به بندگان [خود] ستمکار نیست.

دانستن هنگام رستاخیز فقط منحصر به اوست، و میوه‌ها از غلافهایشان بیرون نمى‌آیند و هیچ مادینه‌اى بار نمى‌گیرد و بار نمى‌گذارد مگر آنکه او به آن علم دارد. و روزى که [خدا] آنان را ندا مى‌دهد: «شریکان من کجایند؟» مى‌گویند: «با بانگ رسا به تو مى‌گوییم که هیچ گواهى از میان ما نیست.»

و آنچه از پیش مى‌خواندند، از [نظر] آنان ناپدید مى‌شود و مى‌دانند که آنان را روى گریز نیست.

انسان از دعاى خیر خسته نمى‌شود، و چون آسیبى به او رسد مأیوس [و] نومید مى‌گردد.

و اگر از جانب خود رحمتى -پس از زیانى که به او رسیده است- بچشانیم، قطعاً خواهد گفت: «من سزاوار آنم و گمان ندارم که رستاخیز برپا شود، و اگر هم به سوى پروردگارم بازگردانیده شوم، قطعاً نزد او برایم خوبى خواهد بود. « پس بدون شکّ، کسانى را که کفران کرده‌اند، به آنچه انجام داده‌اند آگاه خواهیم کرد، و مسلماً از عذابى سخت به آنان خواهیم چشانید.

و چون انسان را نعمت بخشیم، روى برتابد و خود را کنار کشد، و چون آسیبى بدو رسد دست به دعاى فراوان بردارد.

بگو: «به من خبر دهید، اگر [قرآن‌] از نزد خدا [آمده‌] باشد و آن را انکار کرده باشید، چه کسى گمراه‌تر از آن کس خواهد بود که به مخالفتى دور و دراز [دچار] آمده باشد؟»

به زودى نشانه‌هاى خود را در افقها[ى گوناگون‌] و در دلهایشان بدیشان خواهیم نمود، تا برایشان روشن گردد که او خود حق است. آیا کافى نیست که پروردگارت خود شاهد هر چیزى است؟

آرى، آنان در لقاى پروردگارشان تردید دارند. آگاه باش که مسلماً او به هر چیزى احاطه دارد.