صفحه ۵۷۶ قرآن کریم با ترجمه فارسی و صوت

آرى، [آن دشمن حق‌] اندیشید و سنجید.

کشته بادا، چگونه [او] سنجید؟

[آرى،] کشته بادا، چگونه [او] سنجید.

آنگاه نظر انداخت.

سپس رو ترش نمود و چهره در هم کشید.

آنگاه پشت گردانید و تکبّر ورزید،

و گفت: «این [قرآن‌] جز سحرى که [به برخى‌] آموخته‌اند نیست.

این غیر از سخن بشر نیست.»

زودا که او را به سَقَر در آورم.

و تو چه دانى که آن سَقَر چیست؟

نه باقى مى‌گذارد و نه رها مى‌کند.

پوستها را سیاه مى‌گرداند.

[و] بر آن [دوزخ‌]، نوزده [نگهبان‌] است.

و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان نگردانیدیم، و شماره آنها را جز آزمایشى براى کسانى که کافر شده‌اند قرار ندادیم، تا آنان که اهل کتابند یقین به هم رسانند، و ایمان کسانى که ایمان آورده‌اند افزون گردد، و آنان که کتاب به ایشان داده شده و [نیز] مؤمنان به شک نیفتند، و تا کسانى که در دلهایشان بیمارى است و کافران بگویند: «خدا از این وصف‌کردن، چه چیزى را اراده کرده است؟» این گونه، خدا هر که را بخواهد بیراه مى‌گذارد و هر که را بخواهد هدایت مى کند، و [شماره‌] سپاهیان پروردگارت را جز او نمى‌داند، و این [آیات‌] جز تذکارى براى بشر نیست.

نه چنین است [که مى‌پندارند!] سوگند به ماه،

و سوگند به شامگاه چون پشت کند،

و سوگند به بامداد چون آشکار شود،

که آیات [قرآن‌] از پدیده‌هاى بزرگ است.

بشر را هشداردهنده است.

هر که از شما را که بخواهد پیشى جوید یا بازایستد.

هر کسى در گرو دستاورد خویش است،

بجز یاران دست راست:

در میان باغها. از یکدیگر مى‌پرسند،

درباره مجرمان:

«چه چیز شما را در آتش [سَقَر] درآورد؟»

گویند: «از نمازگزاران نبودیم،

و بینوایان را غذا نمى‌دادیم،

با هرزه‌درایان هرزه‌درایى مى‌کردیم،

و روز جزا را دروغ مى‌شمردیم،

تا مرگ ما در رسید.»