سوره مؤمنون با ترجمه فارسی و صوت

به راستى که مؤمنان رستگار شدند،

همانان که در نمازشان فروتنند،

و آنان که از بیهوده رویگردانند،

و آنان که زکات مى‌پردازند،

و کسانى که پاکدامنند،

مگر در مورد همسرانشان یا کنیزانى که به دست آورده‌اند، که در این صورت بر آنان نکوهشى نیست.

پس هر که فراتر از این جوید، آنان از حد درگذرندگانند.

و آنان که امانتها و پیمان خود را رعایت مى‌کنند،

و آنان که بر نمازهایشان مواظبت مى‌نمایند،

آنانند که خود وارثانند،

همانان که بهشت را به ارث مى‌برند و در آنجا جاودان مى‌مانند.

و به یقین، انسان را از عصاره‌اى از گِل آفریدیم.

سپس او را [به صورت‌] نطفه‌اى در جایگاهى استوار قرار دادیم.

آنگاه نطفه را به صورت علقه درآوردیم. پس آن علقه را [به صورت‌] مضغه گردانیدیم، و آنگاه مضغه را استخوانهایى ساختیم، بعد استخوانها را با گوشتى پوشانیدیم، آنگاه [جنین را در] آفرینشى دیگر پدید آوردیم. آفرین باد بر خدا که بهترین آفرینندگان است.

بعد از این [مراحل‌] قطعاً خواهید مُرد.

آنگاه شما در روز رستاخیز برانگیخته خواهید شد.

و به راستى [ما] بالاى سر شما هفت راه [آسمانى‌] آفریدیم و از [کار] آفرینش غافل نبوده‌ایم.

و از آسمان، آبى به اندازه [معیّن‌] فرود آوردیم، و آن را در زمین جاى دادیم، و ما براى از بین بردن آن مسلّماً تواناییم.

پس براى شما به وسیله آن باغهایى از درختان خرما و انگور پدیدار کردیم که در آنها براى شما میوه‌هاى فراوان است و از آنها مى‌خورید.

و از طور سینا درختى برمى‌آید که روغن و نان خورشى براى خورندگان است.

و البته براى شما در دامها[ى گلّه درس‌] عبرتى است: از [شیرى‌] که در شکم آنهاست، به شما مى‌نوشانیم، و براى شما در آنها سودهاى فراوان است و از آنها مى‌خورید.

و بر آنها و بر کشتیها سوار مى‌شوید.

و به یقین نوح را به سوى قومش فرستادیم. پس [به آنان‌] گفت: «اى قوم من، خدا را بپرستید. شما را جز او خدایى نیست. مگر پروا ندارید؟»

و اشراف قومش که کافر بودند گفتند: «این [مرد] جز بشرى چون شما نیست، مى‌خواهد بر شما برترى جوید، و اگر خدا مى‌خواست قطعاً فرشتگانى مى‌فرستاد. [ما]در میان پدران نخستین خود، چنین [چیزى‌] نشنیده‌ایم.»

او نیست جز مردى که در وى [حال‌] جنون است، پس تا چندى در باره‌اش دست نگاه دارید.

[نوح‌] گفت: «پروردگارا، از آن روى که دروغزنم خواندند مرا یارى کن.»

پس به او وحى کردیم که: زیر نظر ما و [به‌] وحى ما کشتى را بساز، و چون فرمان ما دررسید و تنور به فوران آمد، پس در آن از هر نوع [حیوانى‌] دو تا [یکى نر و دیگرى ماده‌] با خانواده‌ات -بجز کسى از آنان که حکم [عذاب ] بر او پیشى گرفته است- وارد کن، در باره کسانى که ظلم کرده‌اند با من سخن مگوى، زیرا آنها غرق خواهند شد.

و چون تو با آنان که همراه تواند بر کشتى نشستى بگو: «ستایش خدایى را که ما را از [چنگ‌] گروه ظالمان رهانید.»

و بگو: «پروردگارا، مرا در جایى پربرکت فرود آور [که‌] تو نیکترین مهمان‌نوازانى.»

در حقیقت، در این [ماجرا] عبرتهایى است، و قطعاً ما آزمایش‌کننده بودیم.

سپس، بعد از آنان نسل‌[هایى‌] دیگر پدید آوردیم.

و در میانشان پیامبرى از خودشان روانه کردیم که: خدا را بپرستید. جز او براى شما معبودى نیست. آیا سرِ پرهیزگارى ندارید؟

و اشراف قومش که کافر شده، و دیدار آخرت را دروغ پنداشته بودند، و در زندگى دنیا آنان را مرفّه ساخته بودیم گفتند: «این [مرد] جز بشرى چون شما نیست: از آنچه مى‌خورید، مى‌خورد؛ و از آنچه مى‌نوشید، مى‌نوشد.

و اگر بشرى مثل خودتان را اطاعت کنید در آن صورت قطعاً زیانکار خواهید بود.

آیا به شما وعده مى‌دهد که وقتى مُردید و خاک و استخوان شدید [باز] شما [از گور زنده‌] بیرون آورده مى‌شوید؟

وه، چه دور است آنچه که وعده داده مى‌شوید.

جز این زندگانى دنیاى ما چیزى نیست. مى‌میریم و زندگى مى‌کنیم و دیگر برانگیخته نخواهیم شد.

او جز مردى که بر خدا دروغ مى‌بندد نیست، و ما به او اعتقاد نداریم.»

گفت: «پروردگارا، از آن روى که مرا دروغزن خواندند یاریم کن.»

فرمود: «به زودى سخت پشیمان خواهند شد.»

پس فریاد [مرگبار] آنان را به حقّ فرو گرفت، و آنها را [چون‌] خاشاکى که بر آب افتد، گردانیدیم. دور باد [از رحمت خدا] گروه ستمکاران.

آنگاه پس از آنان نسلهاى دیگرى پدید آوردیم.

هیچ امّتى نه از اجل خود پیشى مى‌گیرد و نه باز پس مى‌ماند.

باز فرستادگان خود را پیاپى روانه کردیم. هر بار براى [هدایت‌] امتى پیامبرش آمد، او را تکذیب کردند؛ پس [ما امتهاى سرکش را] یکى پس از دیگرى آوردیم و آنها را مایه عبرت [و زبانزد مردم‌] گردانیدیم. دور باد [از رحمت خدا] مردمى که ایمان نمى‌آورند.

سپس موسى و برادرش هارون را با آیات خود و حجتى آشکار فرستادیم،

به سوى فرعون و سران [قوم‌] او، ولى تکبّر نمودند و مردمى گردنکش بودند،

پس گفتند: «آیا به دو بشر که مثل خود ما هستند و طایفه آنها بندگان ما مى‌باشند ایمان بیاوریم؟»

در نتیجه، آن دو را دروغزن خواندند، پس از زمره هلاک‌شدگان گشتند.

و به یقین، ما به موسى کتاب [آسمانى‌] دادیم، باشد که آنان به راه راست روند.

و پسر مریم و مادرش را نشانه‌اى گردانیدیم و آن دو را در سرزمین بلندى که جاى زیست و [داراى‌] آب زلال بود جاى دادیم.

اى پیامبران، از چیزهاى پاکیزه بخورید و کار شایسته کنید، که من به آنچه انجام مى‌دهید دانایم.

و در حقیقت، این امّت شماست که امتى یگانه است، و من پروردگار شمایم؛ پس، از من پروا دارید.

تا کار [دین‌]شان را میان خود قطعه قطعه کردند [و] دسته دسته شدند: هر دسته‌اى به آنچه نزدشان بود، دل خوش کردند.

پس آنها را در ورطه گمراهى‌شان تا چندى واگذار.

آیا مى‌پندارند که آنچه از مال و پسران که بدیشان مدد مى‌دهیم،

[از آن روى است که‌] مى‌خواهیم به سودشان در خیرات شتاب ورزیم؟ [نه،] بلکه نمى‌فهمند.

در حقیقت، کسانى که از بیم پروردگارشان هراسانند،

و کسانى که به نشانه‌هاى پروردگارشان ایمان مى‌آورند،

و آنان که به پروردگارشان شرک نمى‌آورند،

و کسانى که آنچه را دادند [در راه خدا] مى‌دهند، در حالى که دلهایشان ترسان است [و مى‌دانند] که به سوى پروردگارشان بازخواهند گشت،

آنانند که در کارهاى نیک شتاب مى‌ورزند و آنانند که در انجام آنها سبقت مى‌جویند.

و هیچ کس را جز به قدر توانش تکلیف نمى‌کنیم، و نزد ما کتابى است که به حق سخن مى‌گوید و آنان مورد ستم قرار نخواهند گرفت.

[نه،] بلکه دلهاى آنان از این [حقیقت‌] در غفلت است، و آنان غیر از این [گناهان‌] کردارهایى [دیگر] دارند که به انجام آن مبادرت مى‌ورزند.

تا وقتى خوشگذرانانِ آنها را به عذاب گرفتار ساختیم، بناگاه به زارى درمى‌آیند.

امروز زارى مکنید که قطعاً شما از جانب ما یارى نخواهید شد.

در حقیقت، آیات من بر شما خوانده مى‌شد و شما بودید که همواره به قهقرا مى‌رفتید.

در حالى که از [پذیرفتن‌] آن تکبّر مى‌ورزیدید و شب هنگام [در محافل خود] بدگویى مى‌کردید.

آیا در [عظمت‌] این سخن نیندیشیده‌اند، یا چیزى براى آنان آمده که براى پدران پیشین آنها نیامده است؟

یا پیامبر خود را [درست‌] نشناخته و [لذا] به انکار او پرداخته‌اند؟

یا مى‌گویند او جنونى دارد؟ [نه،] بلکه [او] حق را براى ایشان آورده و[لى‌] بیشترشان حقیقت را خوش ندارند.

و اگر حق از هوسهاى آنها پیروى مى‌کرد، قطعاً آسمانها و زمین و هر که در آنهاست تباه مى‌شد. [نه!] بلکه یادنامه‌شان را به آنان داده‌ایم، ولى آنها از [پیروى‌] یادنامه خود رویگردانند.

یا از ایشان مزدى مطالبه مى‌کنى؟ و مزد پروردگارت بهتر است، و اوست که بهترین روزى‌دهندگان است.

و در حقیقت، این تویى که جدّاً آنها را به راه راست مى‌خوانى.

و به راستى کسانى که به آخرت ایمان ندارند، از راه [درست‌] سخت منحرفند.

و اگر ایشان را ببخشاییم، و آنچه از صدمه بر آنان [وارد آمده‌] است برطرف کنیم، در طغیان خود کوردلانه اصرار مى‌ورزند.

و به راستى ایشان را به عذاب گرفتار کردیم و[لى‌] نسبت به پروردگارشان فروتنى نکردند و به زارى درنیامدند.

تا وقتى که درى از عذاب دردناک بر آنان گشودیم، بناگاه ایشان در آن [حال‌] نومید شدند.

و اوست آن کس که براى شما گوش و چشم و دل پدید آورد. چه اندک سپاسگزارید.

و اوست آن کس که شما را در زمین پدید آورد، و به سوى اوست که گرد آورده خواهید شد.

و اوست آن کس که زنده مى‌کند و مى‌میراند، و اختلاف شب و روز از اوست. مگر نمى‌اندیشید؟

[نه،] بلکه آنان [نیز] مثل آنچه پیشینیان گفته بودند، گفتند.

گفتند: «آیا چون بمیریم و خاک و استخوان شویم، آیا واقعاً باز ما زنده خواهیم شد؟

درست همین را قبلاً به ما و پدرانمان وعده دادند. این جز افسانه‌هاى پیشینیان [چیزى‌] نیست.»

بگو: «اگر مى‌دانید [بگویید] زمین و هر که در آن است به چه کسى تعلق دارد؟»

خواهند گفت: «به خدا.» بگو: «آیا عبرت نمى‌گیرید؟»

بگو: «پروردگار آسمانهاى هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ کیست؟»

خواهند گفت: «خدا.» بگو: «آیا پرهیزگارى نمى‌کنید؟»

بگو: «فرمانروایى هر چیزى به دست کیست؟ و اگر مى‌دانید [کیست آنکه‌] او پناه مى‌دهد و در پناه کسى نمى‌رود؟»

خواهند گفت: «خدا.» بگو: «پس چگونه دستخوش افسون شده‌اید؟»

[نه!] بلکه حقیقت را بر ایشان آوردیم، و قطعاً آنان دروغگویند.

خدا فرزندى اختیار نکرده و با او معبودى [دیگر] نیست، و اگر جز این بود، قطعاً هر خدایى آنچه را آفریده [بود] باخود مى‌برد، و حتماً بعضى از آنان بر بعضى دیگر تفوّق مى‌جستند. منزه است خدا از آنچه وصف مى‌کنند.

داناى نهان و آشکار، و برتر است از آنچه [با او] شریک مى‌گردانند.

بگو: «پروردگارا، اگر آنچه را که [از عذاب‌] به آنان وعده داده شده است به من نشان دهى،

پروردگارا، پس مرا در میان قوم ستمکار قرار مده.»

و به راستى که ما تواناییم که آنچه را به آنان وعده داده‌ایم بر تو بنمایانیم.

بدى را به شیوه‌اى نیکو دفع کن. ما به آنچه وصف مى‌کنند داناتریم.

و بگو: «پروردگارا، از وسوسه‌هاى شیطانها به تو پناه مى‌برم.

و پروردگارا، از اینکه [آنها] به پیش من حاضر شوند به تو پناه مى‌برم.»

تا آنگاه که مرگ یکى از ایشان فرا رسد، مى‌گوید: «پروردگارا، مرا بازگردانید،

شاید من در آنچه وانهاده‌ام کار نیکى انجام دهم. نه چنین است، این سخنى است که او گوینده آن است و پشاپیش آنان برزخى است تا روزى که برانگیخته خواهند شد.

پس آنگاه که در صور دمیده شود، [دیگر] میانشان نسبت خویشاوندى وجود ندارد، و از [حال‌] یکدیگر نمى‌پرسند.

پس کسانى که کفه میزان [اعمال‌] آنان سنگین باشد، ایشان رستگارانند.

و کسانى که کفه میزان [اعمال‌]شان سبک باشد، آنان به خویشتن زیان زده [و] همیشه در جهنم مى‌مانند.

آتش چهره آنها را مى‌سوزاند، و آنان در آنجا ترش‌رویند.

آیا آیات من بر شما خوانده نمى‌شد و [همواره‌] آن را مورد تکذیب قرار نمى‌دادید؟

مى‌گویند: «پروردگارا، شقاوت ما بر ما چیره شد و ما مردمى گمراه بودیم.»

پروردگارا، ما را از اینجا بیرون بر، پس اگر باز هم [به بدى‌] برگشتیم، در آن صورت ستمگر خواهیم بود.

مى‌فرماید: «[بروید] در آن گم شوید و با من سخن مگویید.»

در حقیقت، دسته‌اى از بندگان من بودند که مى‌گفتند: «پروردگارا، ایمان آوردیم. بر ما ببخشاى و به ما رحم کن [که‌] تو بهترینِ مهربانى.»

و شما آنان [=مؤمنان‌] را به ریشخند گرفتید، تا [با این کار] یاد مرا از خاطرتان بردند و شما بر آنان مى‌خندیدید.

من [هم‌] امروز به [پاس‌] آنکه صبر کردند، بدانان پاداش دادم. آرى، ایشانند که رستگارانند.

مى‌فرماید: «چه مدت به عدد سالها در زمین ماندید؟»

مى‌گویند: «یک روز یا پاره‌اى از یک روز ماندیم. از شما گران [خود] بپرس.»

مى‌فرماید: «جز اندکى درنگ نکردید، کاش شما مى‌دانستید.»

آیا پنداشتید که شما را بیهوده آفریده‌ایم و اینکه شما به سوى ما بازگردانیده نمى‌شوید؟

پس والاست خدا، فرمانرواى برحق، خدایى جز او نیست. [اوست‌] پروردگار عرش گرانمایه.

و هر کس با خدا معبود دیگرى بخواند، براى آن برهانى نخواهد داشت، و حسابش فقط با پروردگارش مى‌باشد، در حقیقت، کافران رستگار نمى‌شوند.

و بگو: «پروردگارا، ببخشاى و رحمت کن [که‌] تو بهترین بخشایندگانى.