سوره نحل با ترجمه فارسی و صوت

[هان‌] امر خدا دررسید، پس در آن شتاب مکنید. او منزّه و فراتر است از آنچه [با وى‌] شریک مى‌سازند.

فرشتگان را با «روح»، به فرمان خود، بر هر کس از بندگانش که بخواهد نازل مى‌کند، که بیم دهید که معبودى جز من نیست. پس، از من پروا کنید.

آسمانها و زمین را به حق آفریده است. او فراتر است از آنچه [با وى‌] شریک مى‌گردانند.

انسان را از نطفه‌اى آفریده است، آنگاه ستیزه‌جویى آشکار است.

و چارپایان را براى شما آفرید: در آنها براى شما [وسیله‌] گرمى و سودهایى است، و از آنها مى‌خورید.

و در آنها براى شما زیبایى است، آنگاه که [آنها را] از چراگاه برمى‌گردانید، و هنگامى که [آنها را] به چراگاه مى‌برید.

و بارهاى شما را به شهرى مى‌بَرند که جز با مشقّت بدنها بدان نمى‌توانستید برسید. قطعاً پروردگار شما رئوف و مهربان است.

و اسبان و استران و خران را [آفرید] تا بر آنها سوار شوید و [براى شما] تجملى [باشد]، و آنچه را نمى‌دانید مى‌آفریند.

و نمودن راه راست بر عهده خداست، و برخى از آن [راهها] کژ است، و اگر [خدا] مى‌خواست مسلماً همه شما را هدایت مى‌کرد.

اوست کسى که از آسمان، آبى فرود آورد که [آب‌] آشامیدنى شما از آن است، و روییدنى‌[هایى‌] که [رمه‌هاى خود را] در آن مى‌چرانید [نیز] از آن است.

به وسیله آن، کشت و زیتون و درختان خرما و انگور و از هر گونه محصولات [دیگر] براى شما مى‌رویاند. قطعاً در اینها براى مردمى که اندیشه مى‌کنند نشانه‌اى است.

و شب و روز و خورشید و ماه را براى شما رام گردانید، و ستارگان به فرمان او مسخر شده‌اند. مسلماً در این [امور] براى مردمى که تعقل مى‌کنند نشانه‌هاست.

و [همچنین‌] آنچه را در زمین به رنگهاى گوناگون براى شما پدید آورد [مسخّر شما ساخت‌]. بى‌تردید، در این [امور] براى مردمى که پند مى‌گیرند نشانه‌اى است.

و اوست کسى که دریا را مسخر گردانید تا از آن گوشت تازه بخورید، و پیرایه‌اى که آن را مى‌پوشید از آن بیرون آورید. و کشتیها را در آن، شکافنده [آب‌] مى‌بینى، و تا از فضل او بجویید و باشد که شما شکر گزارید.

و در زمین کوههایى استوار افکند تا شما را نجنباند، و رودها و راهها [قرار داد] تا شما راه خود را پیدا کنید.

و نشانه‌هایى [دیگر نیز قرار داد]، و آنان به وسیله ستاره [قطبى‌] راه‌یابى مى‌کنند.

پس آیا کسى که مى‌آفریند چون کسى است که نمى‌آفریند؟ آیا پند نمى‌گیرید؟

و اگر نعمت‌[هاى‌] خدا را شماره کنید، آن را نمى‌توانید بشمارید. قطعاً خدا آمرزنده مهربان است.

و خدا آنچه را که پنهان مى‌دارید و آنچه را که آشکار مى‌سازید مى‌داند.

و کسانى را که جز خدا مى‌خوانند، چیزى نمى‌آفرینند در حالى که خود آفریده مى شوند.

مردگانند نه زندگان، و نمى‌دانند کِى برانگیخته خواهند شد.

معبود شما معبودى است یگانه. پس کسانى که به آخرت ایمان ندارند، دلهایشان انکارکننده [حق‌] است و خودشان متکبرند.

شک نیست که خداوند آنچه را پنهان مى‌دارند و آنچه را آشکار مى‌سازند، مى‌داند، و او گردنکشان را دوست نمى‌دارد.

و چون به آنان گفته شود: «پروردگارتان چه چیز نازل کرده است؟» مى‌گویند: «افسانه‌هاى پیشینیان است.»

تا روز قیامت بار گناهان خود را تمام بردارند، و [نیز] بخشى از بار گناهان کسانى را که ندانسته آنان را گمراه مى‌کنند. آگاه باشید، چه بد بارى را مى‌کشند.

پیش از آنان کسانى بودند که مکر کردند، و[لى‌] خدا از پایه بر بنیانشان زد، درنتیجه از بالاى سرشان سقف بر آنان فرو ریخت، و از آنجا که حدس نمى‌زدند عذاب به سراغشان آمد.

سپس روز قیامت آنان را رسوا مى‌کند و مى‌گوید: «کجایند آن شریکان من که در باره آنها [با پیامبران‌] مخالفت مى‌کردید؟» کسانى که به آنان علم داده شده است مى‌گویند: «در حقیقت، امروز رسوایى و خوارى بر کافران است.»

همانان که فرشتگان جانشان را مى‌گیرند در حالى که بر خود ستمکار بوده‌اند. پس، از درِ تسلیم درمى‌آیند [و مى‌گویند:] «ما هیچ کار بدى نمى‌کردیم.» آرى، خدا به آنچه مى‌کردید داناست.

پس، از درهاى دوزخ وارد شوید و در آن همیشه بمانید، و حقا که چه بد است جایگاه متکبران.

و به کسانى که تقوا پیشه کردند، گفته شود: «پروردگارتان چه نازل کرد؟» مى گویند: «خوبى.» براى کسانى که در این دنیا نیکى کردند [پاداش‌] نیکویى است، و قطعاً سراى آخرت بهتر است، و چه نیکوست سراى پرهیزگاران:

بهشتهاى عدن که در آن داخل مى‌شوند؛ رودها از زیر [درختان‌] آنها روان است؛ در آنجا هر چه بخواهند براى آنان [فراهم‌] است. خدا این گونه پرهیزگاران را پاداش مى‌دهد.

همان کسانى که فرشتگان جانشان را -در حالى که پاکند- مى‌ستانند [و به آنان‌] مى‌گویند: «درود بر شما باد، به [پاداش‌] آنچه انجام مى‌دادید به بهشت درآیید.»

آیا [کافران‌] جز این که فرشتگانِ [جان‌ستان‌] به سویشان آیند، یا فرمان پروردگارت [دایر بر عذابشان‌] دررسد، انتظارى مى‌برند؟ کسانى که پیش از آنان بودند [نیز] این گونه رفتار کردند، و خدا به ایشان ستم نکرد، بلکه آنان به خود ستم مى‌کردند.

پس [کیفر] بدیهایى که کردند به آنان رسید، و آنچه مسخره‌اش مى‌کردند آنان را فرا گرفت.

و کسانى که شرک ورزیدند گفتند: «اگر خدا مى‌خواست -نه ما و نه پدرانمان- هیچ چیزى را غیر از او نمى‌پرستیدیم و بدون [حکم‌] او چیزى را حرام نمى‌شمردیم.» پیش از آنان [نیز] چنین رفتار کردند، و[لى‌] آیا جز ابلاغ آشکار بر پیامبران [وظیفه‌اى‌] است؟

و در حقیقت، در میان هر امتى فرستاده‌اى برانگیختیم [تا بگوید:] «خدا را بپرستید و از طاغوت [=فریبگر] بپرهیزید.» پس، از ایشان کسى است که خدا [او را] هدایت کرده، و از ایشان کسى است که گمراهى بر او سزاوار است. بنابراین در زمین بگردید و ببینید فرجام تکذیب‌کنندگان چگونه بوده است.

اگر [چه‌] بر هدایت آنان حرص ورزى، ولى خدا کسى را که فرو گذاشته است هدایت نمى‌کند، و براى ایشان یارى‌کنندگانى نیست.

و با سخت‌ترین سوگندهایشان بخدا سوگند یاد کردند که خدا کسى را که مى‌میرد بر نخواهد انگیخت. آرى، [انجام‌] این وعده بر او حق است، لیکن بیشتر مردم نمى‌دانند.

تا [خدا] آنچه را در [مورد] آن اختلاف دارند، براى آنان توضیح دهد، و تا کسانى که کافر شده‌اند، بدانند که آنها خود دروغ مى‌گفته‌اند.

ما وقتى چیزى را اراده کنیم، همین قدر به آن مى‌گوییم: «باش»، بى‌درنگ موجود مى‌شود.

و کسانى که پس از ستمدیدگى، در راه خدا هجرت کرده‌اند، در این دنیا جاى نیکویى به آنان مى‌دهیم، و اگر بدانند، قطعاً پاداش آخرت بزرگتر خواهد بود.

همانان که صبر نمودند و بر پروردگارشان توکل مى‌کنند.

و پیش از تو [هم‌] جز مردانى که بدیشان وحى مى‌کردیم گسیل نداشتیم. پس اگر نمى‌دانید، از پژوهندگان کتابهاى آسمانى جویا شوید،

[زیرا آنان را] با دلایل آشکار و نوشته‌ها [فرستادیم‌]، و این قرآن را به سوى تو فرود آوردیم، تا براى مردم آنچه را به سوى ایشان نازل شده است توضیح دهى، و امید که آنان بیندیشند.

آیا کسانى که تدبیرهاى بد مى‌اندیشند، ایمن شدند از اینکه خدا آنان را در زمین فرو ببرد، یا از جایى که حدس نمى‌زنند عذاب برایشان بیاید؟

یا در حال رفت و آمدشان [گریبان‌] آنان را بگیرد، و کارى از دستشان برنیاید؟

یا آنان را در حالى که وحشت‌زده‌اند فرو گیرد؟ همانا پروردگار شما رئوف و مهربان است.

آیا به چیزهایى که خدا آفریده است، ننگریسته‌اند که [چگونه‌] سایه‌هایشان از راست و [از جوانب‌] چپ مى‌گردد، و براى خدا در حال فروتنى سر بر خاک مى‌سایند؟

و آنچه در آسمانها و آنچه در زمین از جنبندگان و فرشتگان است، براى خدا سجده مى‌کنند و تکبر نمى‌ورزند.

از پروردگارشان که حاکم بر آنهاست مى‌ترسند و آنچه را مأمورند انجام مى‌دهند.

و خدا فرمود: «دو معبود براى خود مگیرید. جز این نیست که او خدایى یگانه است. پس تنها از من بترسید.»

و آنچه در آسمانها و زمین است از آنِ اوست، و آیین پایدار [نیز] از آنِ اوست. پس آیا از غیر خدا پروا دارید؟

و هر نعمتى که دارید از خداست، سپس چون آسیبى به شما رسد به سوى او روى مى آورید [و مى‌نالید].

و چون آن آسیب را از شما برطرف کرد، آنگاه گروهى از شما به پروردگارشان شرک مى‌ورزند.

[بگذار] تا آنچه را به ایشان عطا کرده‌ایم ناسپاسى کنند. اکنون برخوردار شوید، و[لى‌] زودا که بدانید.

و از آنچه به ایشان روزى دادیم، نصیبى براى آن [خدایانى‌] که نمى‌دانند [چیست‌] مى‌نهند. به خدا سوگند که از آنچه به دروغ برمى‌بافتید، حتماً سؤال خواهید شد.

و براى خدا دخترانى مى‌پندارند. منزه است او. و براى خودشان آنچه را میل دارند [قرار مى‌دهند].

و هر گاه یکى از آنان را به دختر مژده آورند، چهره‌اش سیاه مى‌گردد، در حالى که خشم [و اندوه‌] خود را فرو مى‌خورد.

از بدى آنچه بدو بشارت داده شده، از قبیله [خود] روى مى‌پوشاند. آیا او را با خوارى نگاه دارد، یا در خاک پنهانش کند؟ وه چه بد داورى مى‌کنند.

وصف زشت براى کسانى است که به آخرت ایمان ندارند، و بهترین وصف از آنِ خداست، و اوست ارجمند حکیم.

و اگر خداوند مردم را به [سزاى‌] ستمشان مؤاخذه مى‌کرد، جنبنده‌اى بر روى زمین باقى نمى‌گذاشت، لیکن [کیفر] آنان را تا وقتى معین بازپس مى‌اندازد، و چون اجلشان فرا رسد، ساعتى آن را پس و پیش نمى‌توانند افکنند.

و چیزى را که خوش نمى‌دارند، براى خدا قرار مى‌دهند، و زبانشان دروغ‌پردازى مى‌کند که [سرانجام‌] نیکو از آنِ ایشان است. حقاً که آتش براى آنان است و به سوى آن پیش فرستاده خواهند شد.

سوگند به خدا که به سوى امتهاى پیش از تو [رسولانى‌] فرستادیم [اما] شیطان اعمالشان را برایشان آراست و امروز [هم‌] سرپرستشان هموست و برایشان عذابى دردناک است.

و ما [این‌] کتاب را بر تو نازل نکردیم، مگر براى اینکه آنچه را در آن اختلاف کرده‌اند، براى آنان توضیح دهى، و [آن‌] براى مردمى که ایمان مى‌آورند، رهنمود و رحمتى است.

و خدا از آسمان آبى فرود آورد و با آن زمین را پس از پژمردنش زنده گردانید، قطعاً در این [امر] براى مردمى که شنوایى دارند نشانه‌اى است.

و در دامها قطعاً براى شما عبرتى است: از آنچه در [لابلاى‌] شکم آنهاست، از میان سرگین و خون، شیرى ناب به شما مى‌نوشانیم که براى نوشندگان گواراست.

و از میوه درختان خرما و انگور، باده مستى‌بخش و خوراکى نیکو براى خود مى گیرید. قطعاً در این‌[ها] براى مردمى که تعقل مى‌کنند نشانه‌اى است.

و پروردگار تو به زنبور عسل وحى [=الهام غریزى‌] کرد که از پاره‌اى کوهها و از برخى درختان و از آنچه داربست [و چفته‌سازى‌] مى‌کنند، خانه‌هایى براى خود درست کن،

سپس از همه میوه‌ها بخور، و راههاى پروردگارت را فرمانبردارانه، بپوى. [آنگاه‌] از درون [شکم‌] آن، شهدى که به رنگهاى گوناگون است بیرون مى‌آید. در آن، براى مردم درمانى است. راستى در این [زندگى زنبوران‌] براى مردمى که تفکر مى‌کنند نشانه [قدرت الهى‌] است.

و خدا شما را آفرید، سپس [جان‌] شما را مى‌گیرد، و بعضى از شما تا خوارترین [دوره‌] سالهاى زندگى [فرتوتى‌] بازگردانده مى‌شود، به طورى که بعد از [آن همه‌] دانستن، [دیگر] چیزى نمى‌دانند. قطعاً خدا داناى تواناست.

و خدا بعضى از شما را در روزى بر بعضى دیگر برترى داده است. و[لى‌] کسانى که فزونى یافته‌اند، روزىِ خود را به بندگان خود نمى‌دهند تا در آن با هم مساوى باشند. آیا باز نعمت خدا را انکار مى‌کنند؟

و خدا براى شما از خودتان همسرانى قرار داد، و از همسرانتان براى شما پسران و نوادگانى نهاد و از چیزهاى پاکیزه به شما روزى بخشید. آیا [باز هم‌] به باطل ایمان مى‌آورند و به نعمت خدا کفر مى‌ورزند؟

و به جاى خدا چیزهایى را مى‌پرستند که در آسمانها و زمین به هیچ وجه اختیار روزى آنان را ندارند و [به کارى‌] توانایى ندارند.

پس براى خدا مَثَل نزنید، که خدا مى‌داند و شما نمى‌دانید.

خدا مَثَلى مى‌زند: بنده‌اى است زرخرید که هیچ کارى از او برنمى‌آید. آیا [او] با کسى که به وى از جانب خود روزى نیکو داده‌ایم، و او از آن در نهان و آشکار انفاق مى‌کند یکسان است؟ سپاس خداى راست. [نه،] بلکه بیشترشان نمى‌دانند.

و خدا مَثَلى [دیگر] مى‌زند: دو مردند که یکى از آنها لال است و هیچ کارى از او برنمى‌آید و او سربار خداوندگارش مى‌باشد. هر جا که او را مى‌فرستد خیرى به همراه نمى‌آورد. آیا او با کسى که به عدالت فرمان مى‌دهد و خود بر راه راست است یکسان است؟

و نهان آسمانها و زمین از آنِ خداست، و کار قیامت جز مانند یک چشم بر هم زدن یا نزدیکتر [از آن‌] نیست، زیرا خدا بر هر چیزى تواناست.

و خدا شما را از شکم مادرانتان -در حالى که چیزى نمى‌دانستید- بیرون آورد، و براى شما گوش و چشمها و دلها قرار داد، باشد که سپاسگزارى کنید.

آیا به سوى پرندگانى که در فضاى آسمان، رام شده‌اند ننگریسته‌اند؟ جز خدا کسى آنها را نگاه نمى‌دارد. راستى در این [قدرت‌نمایى‌] براى مردمى که ایمان مى‌آورند نشانه‌هایى است.

و خدا براى شما خانه‌هایتان را مایه آرامش قرار داد، و از پوست دامها براى شما خانه‌هایى نهاد که آن‌[ها] را در روز جابجا شدنتان و هنگام ماندنتان سبک مى‌یابید، و از پشمها و کُرکها و موهاى آنها وسایل زندگى که تا چندى مورد استفاده است [قرار داد].

و خدا از آنچه آفریده، به سود شما سایه‌هایى فراهم آورده و از کوهها براى شما پناهگاه‌هایى قرار داده و براى شما تن‌پوشهایى مقرّر کرده که شما را از گرما [و سرما] حفظ مى‌کند، و تن‌پوشها [=زره‌ها]یى که شما را در جنگتان حمایت مى‌نماید. این گونه وى نعمتش را بر شما تمام مى‌گرداند، امید که شما [به فرمانش‌] گردن نهید.

پس اگر رویگردان شوند، بر تو فقط ابلاغ آشکار است.

نعمت خدا را مى‌شناسند، اما باز هم منکر آن مى‌شوند و بیشترشان کافرند.

و [یاد کن‌] روزى را که از هر امّتى گواهى برمى‌انگیزیم، سپس به کسانى که کافر شده‌اند رخصت داده نمى‌شود و آنان مورد بخشش قرار نخواهند گرفت.

و چون کسانى که ستم کرده‌اند عذاب را ببینند [شکنجه‌] آنان کاسته نمى‌گردد و مهلت نمى‌یابند.

و چون کسانى که شرک ورزیدند، شریکان خود را ببینند مى‌گویند: «پروردگارا، اینها بودند آن شریکانى که ما به جاى تو مى‌خواندیم». و[لى شریکان‌] قول آنان را رد مى‌کنند که: «شما جدا دروغگویانید.»

و آن روز در برابر خدا از در تسلیم درآیند و آنچه را که برمى‌بافتند بر باد مى‌رود.

کسانى که کفر ورزیدند و از راه خدا باز داشتند به [سزاى‌] آنکه فساد مى‌کردند عذابى بر عذابشان مى‌افزاییم.

و [به یاد آور] روزى را که در هر امتى گواهى از خودشان برایشان برانگیزیم، و تو را [هم‌] بر این [امت‌] گواه آوریم، و این کتاب را که روشنگر هر چیزى است و براى مسلمانان رهنمود و رحمت و بشارتگرى است، بر تو نازل کردیم.

در حقیقت، خدا به دادگرى و نیکوکارى و بخشش به خویشاوندان فرمان مى‌دهد و از کار زشت و ناپسند و ستم باز مى‌دارد. به شما اندرز مى‌دهد، باشد که پند گیرید.

و چون با خدا پیمان بستید، به پیمان خود وفا کنید و سوگندهاى [خود را] پس از استوار کردن آنها مشکنید، با اینکه خدا را بر خود ضامن [و گواه‌] قرار داده‌اید، زیرا خدا آنچه را انجام مى‌دهید مى‌داند.

و مانند آن [زنى‌] که رشته خود را پس از محکم بافتن، [یکى یکى‌] از هم مى‌گسست مباشید که سوگندهاى خود را میان خویش وسیله [فریب و] تقلّب سازید [به خیال این‌] که گروهى از گروه دیگر [در داشتن امکانات‌] افزونترند. جز این نیست که خدا شما را بدین وسیله مى‌آزماید و روز قیامت در آنچه اختلاف مى‌کردید، قطعاً براى شما توضیح خواهد داد.

و اگر خدا مى‌خواست قطعاً شما را امتى واحد قرار مى‌داد، ولى هر که را بخواهد بیراه و هر که را بخواهد هدایت مى‌کند و از آنچه انجام مى‌دادید حتماً سؤال خواهید شد.

و زنهار، سوگندهاى خود را دستاویز تقلّب میان خود قرار مدهید، تا گامى بعد از استواریش بلغزد، و شما به [سزاى‌] آنکه [مردم را] از راه خدا باز داشته‌اید دچار شکنجه شوید و براى شما عذابى بزرگ باشد.

و پیمان خدا را به بهاى ناچیزى مفروشید، زیرا آنچه نزد خداست -اگر بدانید- همان براى شما بهتر است.

آنچه پیش شماست تمام مى‌شود و آنچه پیش خداست پایدار است، و قطعاً کسانى را که شکیبایى کردند به بهتر از آنچه عمل مى‌کردند، پاداش خواهیم داد.

هر کس -از مرد یا زن- کار شایسته کند و مؤمن باشد، قطعاً او را با زندگى پاکیزه‌اى، حیات [حقیقى‌] بخشیم، و مسلماً به آنان بهتر از آنچه انجام مى‌دادند پاداش خواهیم داد.

پس چون قرآن مى‌خوانى از شیطان مطرود به خدا پناه بر،

چرا که او را بر کسانى که ایمان آورده‌اند، و بر پروردگارشان توکل مى‌کنند، تسلّطى نیست.

تسلّط او فقط بر کسانى است که وى را به سرپرستى برمى‌گیرند، و بر کسانى که آنها به او [=خدا] شرک مى‌ورزند.

و چون حکمى را به جاى حکم دیگر بیاوریم -و خدا به آنچه به تدریج نازل مى‌کند داناتر است- مى‌گویند: «جز این نیست که تو دروغ‌بافى.» [نه،] بلکه بیشتر آنان نمى‌دانند.

بگو: «آن را روح القدس از طرف پروردگارت به حق فرود آورده، تا کسانى را که ایمان آورده‌اند استوار گرداند، و براى مسلمانان هدایت و بشارتى است. «

و نیک مى‌دانیم که آنان مى‌گویند: «جز این نیست که بشرى به او مى‌آموزد.» [نه چنین نیست، زیرا] زبان کسى که [این‌] نسبت را به او مى‌دهند غیر عربى است و این [قرآن‌] به زبان عربى روشن است.

در حقیقت، کسانى که به آیات خدا ایمان ندارند، خدا آنان را هدایت نمى‌کند و برایشان عذابى دردناک است.

تنها کسانى دروغ‌پردازى مى‌کنند که به آیات خدا ایمان ندارند و آنان خود دروغگویانند.

هر کس پس از ایمان آوردن خود، به خدا کفر ورزد [عذابى سخت خواهد داشت‌] مگر آن کس که مجبور شده و[لى‌] قلبش به ایمان اطمینان دارد. لیکن هر که سینه‌اش به کفر گشاده گردد خشم خدا بر آنان است و برایشان عذابى بزرگ خواهد بود،

زیرا آنان زندگى دنیا را بر آخرت برترى دادند و [هم‌] اینکه خدا گروه کافران را هدایت نمى‌کند.

آنان کسانى‌اند که خدا بر دلها و گوش و دیدگانشان مُهر نهاده و آنان خود غافلانند.

شک نیست که آنها در آخرت همان زیانکارانند.

با این حال، پروردگار تو نسبت به کسانى که پس از [آن همه‌] زجر کشیدن، هجرت کرده و سپس جهاد نمودند و صبر پیشه ساختند، پروردگارت [نسبت به آنان‌] بعد از آن [همه مصایب‌] قطعاً آمرزنده و مهربان است.

[یاد کن‌] روزى را که هر کس مى‌آید [و] از خود دفاع مى‌کند، و هر کس به آنچه کرده، بى کم و کاست پاداش مى‌یابد و بر آنان ستم نمى‌رود.

و خدا شهرى را مَثَل زده است که امن و امان بود [و] روزیش از هر سو فراوان مى‌رسید، پس [ساکنانش‌] نعمتهاى خدا را ناسپاسى کردند، و خدا هم به سزاى آنچه انجام مى‌دادند، طعم گرسنگى و هراس را به [مردم‌] آن چشانید.

و به یقین، فرستاده‌اى از خودشان برایشان آمد، اما او را تکذیب کردند، پس در حالى که ظالم بودند آنان را عذاب فرو گرفت.

پس، از آنچه خدا شما را روزى کرده است، حلال [و] پاکیزه بخورید، و نعمت خدا را -اگر تنها او را مى‌پرستید- شکر گزارید.

جز این نیست که [خدا] مردار و خون و گوشت خوک و آنچه را که نام غیر خدا بر آن برده شده حرام گردانیده است. [با این همه،] هر کس که [به خوردن آنها] ناگزیر شود، و سرکش و زیاده‌خواه نباشد، قطعاً خدا آمرزنده مهربان است.

و براى آنچه زبان شما به دروغ مى‌پردازد، مگویید: «این حلال است و آن حرام » تا بر خدا دروغ بندید، زیرا کسانى که بر خدا دروغ مى‌بندند رستگار نمى‌شوند.

[ایشان راست‌] اندک بهره‌اى، و[لى‌] عذابشان پر درد است.

و بر کسانى که یهودى شدند، آنچه را قبلا بر تو حکایت کردیم، حرام گردانیدیم، و ما بر آنان ستم نکردیم، بلکه آنها به خود ستم مى‌کردند.

[با این همه‌] پروردگار تو نسبت به کسانى که به نادانى مرتکب گناه شده، سپس توبه کرده و به صلاح آمده‌اند، البته پروردگارت پس از آن آمرزنده مهربان است.

به راستى ابراهیم، پیشوایى مطیع خدا [و] حق‌گراى بود و از مشرکان نبود.

[و] نعمتهاى او را شکرگزار بود. [خدا] او را برگزید و به راهى راست هدایتش کرد.

و در دنیا به او نیکویى و [نعمت‌] دادیم و در آخرت [نیز] از شایستگان خواهد بود.

سپس به تو وحى کردیم که: «از آیین ابراهیم حق‌گراى پیروى کن، [چرا که‌] او از مشرکان نبود.»

[بزرگداشت‌] شنبه، بر کسانى که در باره آن اختلاف کردند مقرّر گردید، و قطعاً پروردگارت روز رستاخیز میان آنها در باره چیزى که در مورد آن اختلاف مى‌کردند، داورى خواهد کرد.

با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت دعوت کن و با آنان به [شیوه‌اى‌] که نیکوتر است مجادله نماى. در حقیقت، پروردگار تو به [حال‌] کسى که از راه او منحرف شده داناتر، و او به [حال‌] راه‌یافتگان [نیز ]داناتر است.

و اگر عقوبت کردید، همان گونه که مورد عقوبت قرار گرفته‌اید [متجاوز را ] به عقوبت رسانید، و اگر صبر کنید البته آن براى شکیبایان بهتر است.

و صبر کن و صبر تو جز به [توفیق‌] خدا نیست و بر آنان اندوه مخور و از آنچه نیرنگ مى‌کنند دل تنگ مدار.

در حقیقت، خدا با کسانى است که پروا داشته‌اند و [با] کسانى [است‌] که آنها نیکوکارند.