صفحه ۵۰۴ قرآن کریم با ترجمه فارسی و صوت

و انسان را [نسبت‌] به پدر و مادرش به احسان سفارش کردیم. مادرش با تحمّل رنج به او باردار شد و با تحمّل رنج او را به دنیا آورد. و باربرداشتن و از شیرگرفتن او سى ماه است، تا آنگاه که به رشد کامل خود برسد و به چهل سال برسد، مى‌گوید: «پروردگارا، بر دلم بیفکن تا نعمتى را که به من و به پدر و مادرم ارزانى داشته‌اى سپاس گویم و کار شایسته‌اى انجام دهم که آن را خوش دارى، و فرزندانم را برایم شایسته گردان؛ در حقیقت، من به درگاه تو توبه آوردم و من از فرمان‌پذیرانم.»

اینانند کسانى که بهترین آنچه را انجام داده‌اند از ایشان خواهیم پذیرفت و از بدیهایشان درخواهیم گذشت؛ در [زمره‌] بهشتیانند؛ [همان‌] وعده راستى که بدانان وعده داده مى‌شده است.

و آن کس که به پدر و مادر خود گوید: «اف بر شما، آیا به من وعده مى‌دهید که زنده خواهم شد و حال آنکه پیش از من نسلها سپرى [و نابود] شدند.» و آن دو به [درگاه‌] خدا زارى مى‌کنند: «واى بر تو، ایمان بیاور. وعده [و تهدید] خدا حق است.» و[لى پسر] پاسخ مى‌دهد: «اینها جز افسانه‌هاى گذشتگان نیست.»

آنان کسانى‌اند که گفتار [خدا] علیه ایشان -همراه با امتهایى از جنیان و آدمیان که پیش از آنان روزگار به سر بردند- به حقیقت پیوست، بى‌گمان آنان زیانکار بودند.

و براى هر یک در [نتیجه‌] آنچه انجام داده‌اند درجاتى است، و تا [خدا پاداش‌] اعمالشان را تمام بدهد؛ و آنان مورد ستم قرار نخواهند گرفت.

و آن روز که آنهایى را که کفر ورزیده‌اند، بر آتش عرضه مى‌دارند [به آنان مى گویند:] «نعمتهاى پاکیزه خود را در زندگى دنیایتان [خودخواهانه‌] صَرف کردید و از آنها برخوردار شدید؛ پس امروز به [سزاى ]آنکه در زمین بناحق سرکشى مى‌نمودید و به سبب آنکه نافرمانى مى‌کردید، به عذاب خفت‌[آور] کیفر مى‌یابید.»